Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Αγάπη μου μη φύγεις. Μείνε ένα ακόμα βράδυ μαζί μου και όταν και αυτό το βράδυ περάσει θα σου ζητήσω κι άλλο. Και μετά κι άλλο κι άλλο..
Άσε με για ένα ακόμα βράδυ να ξαπλώσω δίπλα σου το’ χω ανάγκη και ας μην τολμάω να σου το πω.
Δεν μπόρεσα, συγχώρα με μα δεν πρόλαβα να ημερέψω ακόμα.
Πίστεψέ με δεν είναι μόνο τα χάδια μου πού μπορώ να σου χαρίσω.
Πίστεψέ με, το σώμα σου δεν άγγιξε μονάχα το δέρμα μου.
Με μύρισες. Πήρες μία ανάσα μικρή όμως βαθιά. Πού να ξέρες όμως ότι δεν τόλμησα εγώ να σου παραδεχτώ, πως η ανάσα η δικιά μου πήρε πνοή για εφτά μερόνυχτα από τώρα.
Για αυτό σου λέω μείνε, δώσε μου λίγη ζωή ακόμα, δώσε μου λιγάκι από το όλο σου, δώσε μου όσο θέλεις, θα μου είναι αρκετό.
Δώσε μου λίγο ακόμα από το κορμί σου και το δικό μου σταλιά σταλιά στο δίνω από φόβο μην το χορτάσεις.
Μείνε μαζί μου άλλο ένα βράδυ και τίποτα άλλο δεν θα σου ζητήσω, μονάχα να μη βγει από τα χείλια μας ούτε μια λέξη, να μη μιλήσουμε καθόλου. Μόνο να ξαπλώσουμε μαζί και ας μιλήσουν τα βλέμματά μας , εκείνα ξέρουν πιο πολλά και ξέρω πως μπορείς να τα διαβάσεις.
Ας μιλήσουν οι ανάσες μας. Να ακούσουμε ο ένας την καρδιά του άλλου οπουδήποτε στο σώμα μας χτυπάει η φλέβα.
Πάρε όση θες από τη φωτιά μου, δε με ενδιαφέρει αν θα καείς μονάχα να ζεστάνεις γιατί κρύωσες αγάπη μου μένοντάς μακριά μου.
Ανείπωτα όλα αυτά θα μείνουν πίσω από εκείνη την τελευταία μας «Καλημέρα»
«Μείνε μαζί μου ακόμα ένα βράδυ»! μέχρι να βρω τη δύναμη να σου παραδεχτώ όσα δε τόλμησα ακόμα να αισθανθώ!
Οι μέρες περνούν όπως και οι νύχτες και τα επτά μερόνυχτα περνάνε.
