Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Έκανα λάθος, δεν περίμενα ότι θα με έχεις τόσο δεδομένη. Δεν περίμενα ότι το ”πειράζει” μου δεν θα καταμετρηθεί. Πειράζει που με πειράζει πλέον πολύ;
Εσύ απ’ την πλευρά σου κάνεις αυτό που θέλεις πολύ. Εγώ απ’ την πλευρά μου θα κάνω αυτό που πρέπει κι ας μην το θέλω κι ας μην το επιδιώκω.
Είναι που η προσωπικότητά μου, εξ ανέκαθεν όμως, αυτό επιδίωκε. Να πρέπει να διώχνω από δίπλα μου ανθρώπους που με υποτιμάνε. Ανθρώπους που δεν μου φέρονται με τον πρέπον σεβασμό. Που δεν κατανοούν τα θέλω μου, που δεν κατανοούν την ψυχή μου.
Δεν παίζουμε με ψυχές, ούτε με ανθρώπους. Δεν παίζουμε γενικώς. Είμαστε μεγάλοι πλέον και ώριμοι και πρέπει να σεβόμαστε τον κάθε άνθρωπο που περνάει δίπλα μας .
Το “όποτε μπορώ, μόνο εγώ”, έχει πλέον λήξει. Επίσης έληξε και η υπομονή μου. Θα ‘θελα να ήταν όλα αλλιώς. Να κατανοούσες και τα δικά μου θέλω, αλλά δεν με σεβάστηκες ποτέ.
Μόνο το εγώ σου σε ενδιαφέρει. Μόνο το εγώ σου κατανοείς και σέβεσαι. Έτσι κι εγώ θα κάνω από δω και πέρα. Και μην σκεφτείς ότι φέρομαι εγωιστικά, γιατί ο εγωισμός δεν είναι στα κεκτημένα μου. Ο σεβασμός είναι στα κεκτημένα μου. Κι όταν βλέπω ότι δεν με σέβονται, αλλάζω πορεία. Πάω εκεί που με σέβονται, που μ’ αγαπούν.
Εκεί που η καρδιά μου μου υπαγορεύει να είμαι.
Γιατί η καρδιά μου απαγορεύει να είμαι κάπου που δεν με θέλουν. Να και το σωστό ρήμα. Αν ήθελες θα ήσουν εδώ, αλλά δεν θέλεις. Κι εγώ δεν κάθομαι ποτέ με έναν άντρα που δεν με θέλει.
Πώς το λέτε εσείς οι μάγκες;
Την κάνω.
Ε λοιπόν κι εγώ την κάνω!
