Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Κάθε Πάσχα που περνάει γίνεται ολοένα και διαφορετικό. Ολοένα και πρωτόγνωρο, ξαφνικό, αιφνίδιο, σα τη κάθε μέρα που κυλάει από πάνω μας.
Έτσι και αυτό το Πάσχα φέτος θα μοιάζει αλλιώς. Λίγο παρόμοιο με το περσινό, αλλά όχι ακριβώς το ίδιο. Τίποτα όμως δεν αλλάζει τη μέρα. Τίποτα δε κάνει τη Μεγάλη εβδομάδα να μοιάζει αλλιώτικη από τις άλλες.
Υπάρχει μέσα της ακόμη η κατάνυξη, η ευλάβεια, η προσευχή. Οι ήρεμες στιγμές που επιζητούμε. Η ασφάλεια που προσπαθούμε να νιώσουμε και η ελπίδα που γεννιέται μέσα μας, σκεπτόμενοι όλοι μαζί το Θεάνθρωπο που αναστήθηκε σκορπώντας το φως σε κάθε γωνιά της γης.
Σκορπίζοντας την ειρήνη και την ανακούφιση στις καρδιές μας, έστω και για τα λιγοστά αυτά λεπτά της Ανάστασης Του. Σκορπίζοντας το γέλιο, τη χαρά και τη συμπόνια για κάθε συνάνθρωπο μας χωριστά. Όλοι μονομιάς γινόμαστε ένα, κάτω από το Άγιο φως των αναμμένων κεριών μέσα στη νύχτα, πλημμυρισμένοι με γαλήνη, προσευχόμενοι κρυφά να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο μπορεί.
Είναι γιορτή το Πάσχα. Χαρμόσυνο γεγονός με καμπάνες που χτυπούν για λίγο πένθιμα και ύστερα τρελαίνονται για έναν ακόμη, ήχο ζωντανό που προμηνύει τα καλά μαντάτα.
Είναι μυρωδιές γνώριμες από κουλούρια, γλυκά, φρεσκοψημένο τσουρέκι και χρώματα από αυγά κόκκινα και πολύχρωμα που στολίζουν τις πιατέλες.
Φωνές από μικρά παιδιά και μεγάλους. Από παππούδες και γιαγιάδες και σφιχτές αγκαλιές που κρατούν λίγο παραπάνω.
Πάντα το Πάσχα θα είναι αλλιώτικο και απρόσμενο, γιατί κάθε φορά θα υπάρχει και ένας καινούριος προδότης.
Ένα καρφί, ένας Ιούδας, ένας χαμός, μια στεναχώρια και ένας σταυρός που θα κουβαλάει πάνω του ο καθένας από μας, αλλά μέσα σε όλα αυτά θα βρίσκεται και κάπου η δίκη μας Ανάσταση που θα μοιάζει κάθε χρόνο για γιορτή.
