Γράφει ο Nickolas M.
Ωραία, πάλι πανηγυρικό κουβά πήγαμε! Ήταν που μαζί σου θα είχα μια ήρεμη και χαλαρή ζωή.
Αμ δε! Ποια θύελλα και ποια καταιγίδα και ποιος τυφώνας! Τα σάρωσες όλα, και την ηρεμία μου και την υπομονή μου και τα όρια μου και τα πάντα μου! Δε λέω, ίσως για πρώτη φορά πραγματικά ζούσα.
Με έβγαλες από μια νάρκη που βρισκόμουν επί χρόνια και με παρέσυρες σε έναν αγώνα ταχύτητας άνευ όρων και ορίων! Δέχτηκα έναν κουβά από ακραία συναισθήματα, άγρια ευτυχία και ζωώδη ένστικτα. Αλλά μετά;
Έναν άλλο κουβά με παγωμένο νερό στην πλάτη! Ένα απότομο ξύπνημα! Σαν να έβλεπα μια ταινία δράσης που κόπηκε απότομα και ξαφνικά μπήκε στη θέση της ένα ντοκυμαντέρ του National Geographic για την αναπαραγωγή των κολεόπτερων στην αφρικανική Σαβάνα.
Τέτοιο άδειασμα, τέτοιο κενό, τέτοιο ξενέρωμα. Και μια απορία. Αυτό ήταν όλο;
