Γράφει η Γεώρα
Είναι η άρνηση που είχες. Είναι που έπαιζες θέατρο στον εαυτό σου. Και όσο μου έλεγες «εγώ δεν είμαι ερωτευμένος μαζί σου» τόσο αισθανόμουν πως στ’ αλήθεια βασανίζεσαι. Όχι πως κατάλαβα γιατί το έκανες αυτό.
Εντάξει μπορούσα να κατανοήσω τις μέχρι τώρα επιλογές σου. Τον τρόπο ζωής σου και πως έτρεφες την ιδέα πως επειδή είναι της μόδας αυτή η αναισθησία και η ευκαιριακή ηδονή το επέλεγες. Δεν καταλάβαινα γιατί πάσχιζες τόσο πολύ να μου αποδείξεις πως δεν έτρεφες αισθήματα για εμένα, την ίδια στιγμή που μου συμπεριφερόσουν τελείως διαφορετικά.
Σαν να φόραγες τα ανθρώπινά σου. Και κάποιες φορές στις συζητήσεις μας, όταν δεν επιχειρούσες να μου “σπάσεις” τα νεύρα, όταν μιλούσαμε με τόνο διαφορετικό, όταν αναφερόμασταν στα δικά “μας” όταν σε συνέπαιρνε η συζήτηση και η αλήθεια ξεπρόβαλε από τα χείλη σου σαν χείμαρρος , κόμπιαζες και χαμήλωνες την φωνή σου ακόμα πιο πολύ, όταν συνειδητοποιούσες πως γέμιζες συναίσθημα τη στιγμή που μου φανέρωνες πως “σε εσένα φέρομαι διαφορετικά γιατί είσαι η μικρή μου” τότε και εσύ ο ίδιος ερχόσουν αντιμέτωπος με εσένα, φοβόσουν και έβαζες τελεία.
Κοιτούσες το κενό και ύστερα εμένα. Σου έλεγα καταλαβαίνω και άλλαζα θέμα. Ήξερα πως σου ήταν δύσκολο.
Και έπειτα έτρεχες να με πείσεις πως για μένα δεν νιώθεις τίποτα. Πάσχιζες τις άλλες μέρες να με κάνεις να καταλάβω πως ό,τι είχες πει δεν ίσχυε, ενώ ταυτόχρονα ήθελες να μάθεις πως ήμουν, που θα πήγαινα, με ποιους, αν χάρηκα που με πήρες τηλέφωνο.
Και από όλα τα μυστήρια εσύ, παραμένεις το πιο μεγάλο. Βλέπεις για να πεις σε κάποιον την αλήθεια και να μην τρέχεις ύστερα να καλύψεις τα σημεία της καρδιάς που άφησες ακάλυπτα και ξεχείλισαν από ευαισθησία, προϋποθέτει να έχεις αγκαλιάσει εσύ κάθε συναίσθημα που δημιουργήθηκε και να μην πασχίζεις να το σκοτώσεις με την άρνησή σου.
Και η απάντηση που ψάχνω ίσως έρθει κάποια μέρα που και εσύ θα έχεις καταφέρει να τη δεχτείς. Δεν ξέρω αν θα έχει σημασία. Μέχρι τότε να ξέρεις πως επέλεξα να πιστέψω πως δεν με αγαπάς, εφόσον γύρισες κάθε τι που μου είχες πει. Αμύνθηκες απέναντι σε κάθε λέξη που θυμόμουν, σε οτιδήποτε είχες πει για εμένα και το έντυσες με την άρνησή σου και πως ήταν λόγια απλά πάνω στην συζήτηση.
Αποφάσισα να δεχτώ πως δεν νοιάζεσαι κι ας έλεγαν άλλα οι πράξεις σου. Ίσως πρέπει να πιστεύουμε τα λόγια των ανθρώπων, ίσως πάλι όχι, μέσα στην τόση αντίφαση που πέφτουν. Αλλά επειδή έβλεπα πως το είχες ανάγκη, σε πίστεψα! Προσπάθησα τουλάχιστον. Και ενώ σε έβλεπα με τα μάτια της καρδιάς μου εσένα, επέλεξα να σε δω απλά με τα μάτια και να σε εντάξω στην κατηγορία που ήθελες, εκείνου που απλά επειδή έτσι τα έφερε η στιγμή ήρθε πιο κοντά μου!
Κι ας ήσουν εκείνος που ενώ μπορούσες να παίξεις με τα συναισθήματά μου, επέλεξες να μου δώσεις μια αγκαλιά! Και αυτό να ξέρεις πως το εκτίμησα, που σεβάστηκες εμένα!
Γιατί φέρθηκες διαφορετικά και το ξέρεις, το είπες άλλωστε σε κάποια συζήτησή μας και το έδειχνες με τον τρόπο σου κάθε μέρα! Απλά ακόμα δεν μπορείς να αγγίξεις αυτή την πλευρά σου! Και η αλήθεια είναι πως είναι πολύ όμορφη!
