Γράφει η Οδύσσεια
Τώρα πια με έχασες.
Τίποτα δεν θα ‘ναι πια το ίδιο από δω και πέρα.
Από δω και πέρα δε θα χτυπά η καρδιά μου όταν σε βλέπω, δε θα τρέμουν τα πόδια μου, δε θα χάνω τα λόγια μου.
Τίποτα πια δε θα θυμίζει όσα ένιωσα για σένα.
Σαν μια παλιά ανάμνηση θα τα θυμάμαι χωρίς καμία συναισθηματική ανάμειξη.
Σαν να είσαι ξένος θα σε αντιμετωπίζω σαν να μην ήσουν όλος ο κόσμος για μένα κάποτε.
Και το ‘ χω παρατηρήσει ,ακόμα κι όταν κάποιος άλλος αναφέρει το όνομα σου δε με αγγίζει.
Τώρα πια με έχασες.
Καμία στιγμή της ημέρας δε σε σκέφτομαι.
Σαν να μην υπήρξες ποτέ στη ζωή μου.
Καμία νύχτα δε σε ζητάω και καμία νύχτα δε μου λείπεις.
Σε ξέχασα…
Είδες;
Έγινα κι εγώ σαν εσένα.
Σαν πέτρα η καρδιά μου σκληρή.
Δε συγκινείται. Μένει ατάραχη ακόμα και στη σκέψη σου ,ακόμα και στην ύπαρξη σου.
Σκληρή η καρδιά μου, δεν αγαπάει πια.
Μένω ατάραχη κι αδιάφορη απέναντι σε όλους και σε όλα.
Το μόνο που με νοιάζει είναι ο εαυτός μου.
Το εγώ μου μοιάζει μεγαλύτερο από μένα ώρες ώρες.
Τώρα πια σε καταλαβαίνω.
Τώρα, ξέρω.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Μου λείπει εκείνος ο παλιός μου εαυτός που σ´αγαπούσε.
Μου λείπει να νιώθω, να αισθάνομαι κι ας πονούσα.
Μου λείπει η αληθινή μου καρδιά που δεν έμοιαζε με πέτρα.
Μου λείπει εκείνο το αίσθημα να μου λείπεις.
Τώρα μπορώ να καταλάβω την αξία που έχει ν’ αγαπάς.
Ένιωθα τόσο δυνατή και τόσο τολμηρή όσο σ’ αγαπούσα.
Μπορούσα να κινήσω γη και ουρανό για να σε συναντήσω.
Κανείς δε μπορούσε να μου στερήσει το δικαίωμα να σ’ αγαπώ, ούτε εσύ.
Ζούσα στον δικό μου κόσμο γεμάτη συναισθήματα, γεμάτη ζωή και γεμάτη από σένα.
Τώρα, έχω επιστρέψει στη ψυχρή πραγματικότητα.
Στη δική σου πραγματικότητα που δεν έχει χρώμα και στη δική σου μονοτονία.
Σαν καρδιογράφημα που δεν έχει παλμό αισθάνομαι.
Τώρα πια με έχασες.
Μα το χειρότερο απ´όλα είναι, ότι με έχασα εγώ !
