Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Δε θυμάσαι πια πως είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι.
Πως είναι να ξυπνάς δίπλα σε ένα ζεστό κορμί γεμάτο συναισθήματα, επειδή τα φοβήθηκες.
Τα έκαψες εκείνη τη νύχτα που σε έπνιξαν και χάθηκες.
Χάθηκε και το μυαλό σου, το άφησες να είναι αφηρημένο μόνιμα, σε προβλήματα που τάχα δε μπορούσες να λύσεις.
Είναι μια καλή δικαιολογία για να μην ασχοληθείς σοβαρά με τίποτα.
Κάθε μέρα αφήνεις για την επόμενη αυτό που σε βασανίζει.
Ώσπου ξέχασες… Ξέχασες να ζεις.
Έχτιζες έναν τοίχο γύρω σου και κρυβόσουν ακόμη κι απ’ την αγάπη.
Δεν άφησες τον εαυτό σου ελεύθερο να ζήσει το μέγιστο συναίσθημα.
Από φόβο μην πληγωθείς, φοβήθηκες την αποτυχία, λες και η αγάπη είναι μια παρτίδα σκάκι.
Και τώρα που όλα τελείωσαν από καιρό κι έχασες την ευκαιρία, συνειδητοποιείς πως ο εγωισμός και ο φόβος σου είναι αυτά που σε εμπόδισαν να ζήσεις.
Με την ψευδαίσθηση πως ζεις ελεύθερος σέρνεις την ύπαρξη σου άσκοπα.
Στην πραγματικότητα ξέρεις πως κάνεις δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος μόνος, χωρίς ένα χάδι γεμάτο αγάπη, πρωινά χωρίς αγκαλιές και νύχτες χωρίς έρωτα.
Ίσως να είναι αργά για αυτό που άφησες να σου φύγει, ίσως όμως και όχι, πρέπει να παλέψεις για να κερδίσεις ότι έχασες και ίσως να είσαι τελικά αδύναμος, να γκρεμίσεις τον εγωισμό, αυτόν που ύψωσε τον τοίχο γύρω σου και να ζεις, μια ζωή γεμάτη συναισθήματα.
