Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Σε θέλω!
Στο είπα, στο φώναξα, το ένιωσα.
Σε ήθελα από την πρώτη στιγμή που σε είδα και δεν κώλωσα να σου το δείξω.
Από την στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματα μας, ένιωσα εκείνο τον ηλεκτρισμό, αυτό το πρωτόγνωρο για μένα συναίσθημα.
Το πάλεψα πολύ.
Πάλεψα με τον εαυτό μου, με τους γύρω μου για σένα, για το ”θέλω” μου.
Δεν τα κατάφερα ποτέ.
Δεν κατάφερα να σε κάνω δικό μου, να σε κερδίσω όπως ήθελα εγώ.
Έμεινα μόνο στο σε θέλω, απλά, λιτά και απέριττα.
Σε θέλω έλεγαν τα μάτια μου, το κορμί μου και η καρδιά μου αλλά εσύ είχες άλλες βλέψεις. Βασικά δεν είχες καν βλέψεις και αυτό είναι το πρόβλημα.
Εγώ ένιωθα, πέθαινα για ένα σου βλέμμα και εσύ με έφτυνες.
Και ήταν το φτύσιμο που πόναγε και έκοβε την καρδιά μου σε χίλια κομμάτια.
Και το πάλεψα και έπνιξα τα συναισθήματα μου, και προσπάθησα να καταπνίξω τον πόνο μου μα στο τέλος έκλαιγα.
Έκλαιγα κάθε βράδυ για εσένα, για εμένα, γιατί σε ήθελα και δεν μπορούσα να σε έχω.
Εγώ σε ήθελα και εσύ δεν θα ερχόσουν, ποτέ!
Αποφάσισα να απομακρυνθώ, να σε ξεπεράσω και να πάω παρακάτω, να ζήσω και να σε χώσω τόσο βαθιά στα συρτάρια της καρδιάς και του μυαλού έτσι ώστε να μην ξαναέβγαινες ποτέ στην επιφάνεια.
Ο χρόνος όμως δεν είναι πάντα σύμμαχος και έτσι μετά από πολύ καιρό που ένιωθα πως είχες σβήσει μέσα μου, σε είδα.
Σε είδα και ήταν το χειρότερο συναίσθημα του κόσμου.
Η καρδιά ξεκίνησε να χτυπά ακανόνιστα, το μυαλό ξαναπήγαινε πίσω σε εκείνο τον καιρό και τα χρόνια και το κορμί αδημονούσε για να βρεθεί πλάι στο δικό σου έστω για μια στιγμή.
Πάγωσα, δεν ήθελα να σου δείξω τι πραγματικά ένιωθα και έφυγα, έτρεξα μακριά πριν καν με δεις. Θυμήθηκα τότε που σου φώναξα τόσο δυνατά πόσο σε θέλω μέσα από τους στίχους του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα σε εκείνη τη συναυλία.
Τελικά κατάλαβα πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα ”θέλω” μου χτυπήσουν την πόρτα εγώ θα προσμένω εσένα και το δικά σου ” σε θέλω”.
Εσύ ήσουν τελικά από όλα μου τα ”θέλω” το μεγαλύτερο και το πιο δυνατό!
