Blog

Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή

Και τώρα οι δυο μας.

Έφτασε η ώρα να σε αντιμετωπίσω. Καιρό τώρα σε αποφεύγω, κάνω σα να μην υπάρχεις και σε αγνοώ, ελπίζοντας πως θα εξαφανιστείς. Όμως εσύ είσαι πάντα εκεί, να στοιχειώνεις τη ζωή μου και να βάζεις τρικλοποδιές στα όνειρά μου. Κι εγώ κρύβομαι σε γωνιές και παραμένω σιωπηλή, μήπως και φύγεις.

Είχα συνηθίσει να ζω μαζί σου τόσα χρόνια, και κάπου νόμιζα πως σ΄ έχω ξεπεράσει. Μα έκανα λάθος. Σε κάθε βήμα που πάω να κάνω σε βρίσκω μπροστά μου να μου κλείνεις το δρόμο. Εμφανίζεσαι ξαφνικά και μετατρέπεις κάθε καινούριο μονοπάτι σε αδιέξοδο. Παραμυθιάζω τον εαυτό μου ότι είμαι δυνατή και θα τα καταφέρω, μα κάθε φορά δειλιάζω και σε αφήνω να με εξουσιάζεις.

Μόνο που πνίγομαι πια. Βουλιάζω σε ωκεανούς από ανεκπλήρωτες επιθυμίες και χαμένα θέλω. Βλέπω τα όνειρα που έκανα να με περιμένουν ακόμα να τα κυνηγήσω. Βλέπω το χρόνο να περνάει κι εγώ να γίνομαι σκιά και να χάνομαι στα σκοτάδια. Κι εσύ γελάς.

Έλα λοιπόν να αναμετρηθούμε τώρα οι δυο μας. Έφτασε η ώρα. Εγώ κι εσύ σα μονομάχοι στην αρένα, έτοιμοι να δώσουμε τη μάχη μας.

Ξαφνιάζεσαι, το βλέπω. Δε με αναγνωρίζεις. Ούτε κι εγώ πια αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Μα σε βαρέθηκα και ήρθε η ώρα να στο πω. Σε βαρέθηκα!

Κουράστηκα να φοβάμαι να ζήσω. Η σιωπή τόσων χρόνων έγινε κραυγή και με πνίγει. Ήρθε η στιγμή να σε κοιτάξω κατάματα και να σε νικήσω. Στο κάτω κάτω δεν είσαι τίποτα σπουδαίο, ένας φόβος είσαι που εγώ σου έδωσα δύναμη. Ένας φόβος που εγώ σου επέτρεψα να υπάρχεις. Ένας φόβος που εμφανιζόταν κάθε φορά που ένιωθα δυνατή και με κορόιδευε. Κι εγώ η ανόητη σε άφηνα να γίνεσαι μεγάλος, να γιγαντώνεσαι και να με τρομάζεις.

Φτάνει πια!

Κοίτα με τώρα… Όρθια μπροστά σου, προσπαθώ να σε ξορκίσω. Δεν είσαι και τόσο δυνατός τελικά. Συρρικνώνεσαι σιγά σιγά κι εγώ γελάω. Σε ξαφνιάζω, το ξέρω. Πάντα με έκανες  ό,τι ήθελες εσύ. Τώρα όμως έφτασε η ώρα να απαλλαγώ από σένα. Και ξέρεις κάτι; Θα σε νικήσω.

Δεν είναι εύκολο, το ξέρω. Χρόνια ολόκληρα σε άφηνα να ορίζεις τη ζωή μου. Μέχρι που έπαψα να νιώθω κι έμεινα μόνο να φοβάμαι. Να φοβάμαι να νιώσω, να φοβάμαι να ζήσω, να φοβάμαι να μιλήσω, να φοβάμαι να τολμήσω. Τώρα δεν έχω άλλο χρόνο για χάσιμο. Δε θέλω να βλέπω τη ζωή να περνάει και να είμαι απλά θεατής. Δε μπορώ άλλο να φοβάμαι. Κουράστηκα να φοβάμαι. Μ΄ακούς; Κουράστηκα!

Φύγε λοιπόν!

Ήρθε η ώρα να αγκαλιάσω τον εαυτό μου, να τον ηρεμήσω και να τον αφήσω να ζήσει ελεύθερα, χωρίς τη σκιά σου. Ήρθε η ώρα να με αγαπήσω και να με προστατεύσω από σένα. Ήρθε η ώρα να σε αποχαιρετήσω, και να μάθω να αγωνίζομαι για ό,τι λαχταρώ.

Αντίο, φόβε μου! Δε μπορώ να πω ότι πέρασα καλά μαζί σου. Μου στέρησες πολλά. Μου έδωσες όμως ένα καλό μάθημα. Μου έμαθες ότι η ζωή θέλει δύναμη και τόλμη. Και τώρα πια δε θα φοβάμαι να παλέψω. Μπορείς να μείνεις εκεί στη γωνία και να με κοιτάς. Κι εγώ θα βρω τη δύναμη να ζήσω! Χωρίς εσένα!

Αντίο, φόβε μου! Δε σε χρειάζομαι πια…

BY:

bkormari@yahoo.gr

Χαμογέλα... κι όλα μπορούν να συμβούν!