Εδώ που ζω τα τελευταία χρόνια, λένε μια παροιμία.
Una volta cornutto, per sempre cornutto.
Σε ακριβή μετάφραση, θα πει, μια φορά κερατάς, για πάντα κερατάς.
Τι; Γιατί χαμογελάς;
Είσαι σίγουρος εσύ παλικάρι μου ότι το μετωπάκι σου είναι καθαρό ε;
Είσαι σίγουρος πως ο κερατάς είναι πάντα ο άλλος;
Για ρίξε μια ματιά στην γυναίκα σου φιλαράκο, πώς την βλέπεις;
Σου θυμίζει την γυναίκα που γνώρισες;
Έχει εκείνη την λάμψη στα μάτια που σε έκανε να την ερωτευτείς;
Τι; Γιατί σκυθρώπιασες;
Γιατί παλικάρι μου;
Μουντή είναι ε;
Πότε ασχολήθηκες μαζί της τελευταία φορά;
Πότε της έκανες τα χατίρια ακόμα κι αν σου σπάει τα νεύρα;
Κι όταν λέω χατίρια, εννοώ τα απλά, τα καθημερινά.
Να διαλέξει ταινία, να πας super market αντί για εκείνη, να κάνεις εκείνα τα μικρά, χαζά, καθημερινά που θα της δείξουν πως υπάρχει.
Δεν τα κάνεις αυτά εσύ ε;
Είσαι πολύ άντρας, πολύ alpha male, αδιαπραγμάτευτο αρσενικό εσύ κι είναι γυναικουλίστικα αυτά για σένα.
Ναι παλικάρι μου, δίκιο έχεις.
Είναι πολύ γυναικουλίστικο να ετοιμάσεις στην γυναίκα σου ένα μπάνιο να χαλαρώσει.
Είναι πολύ γυναικουλίστικο να την κάνεις να νιώσει ποθητη, επιθυμητή, ΓΥΝΑΙΚΑ.
Γι’αυτό κι εκείνη έβαλε παντιέρα πως είναι ο άντρας της ζωής της και κατέληξε να τα κάνει όλα για την πάρτη της.
Όλα, μαζί κι εκείνο το κέρατο που λέγαμε στην αρχή.
Γιατί αναιρώντας την ουσία της, αποδομώντας την γυναικεία της υπόσταση, παίρνοντας τα αντρικά χαρακτηριστικά που χρειάζονται για να επιβιώσει, πήρε κι αυτό.
Το δικαίωμα στο κέρατο.
Το δικαίωμα στο εύκολο, γρήγορο και χωρίς συναισθήματα κρεβάτι.
Ναι ρε μάγκα, προσπαθώντας να μην χάσεις χιλιοστό από την βαρυμαγκιά σου, την έκανες κακέκτυπό σου.
Γιατί τώρα, δεν είναι ούτε θηλυκό, ούτε αρσενικό.
Τώρα είναι ένα έμβιο όν.
Μπράβο μάγκα, την κατέστρεψες.
