Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη
Καπνίζει το ένατο τσιγάρο μέσα σε μια ώρα. Και να σκεφτείς ότι έχει πάνω από χρόνο να καπνίσει. Πάνω που έλεγε ότι είχε ξεκόψει με όλες τις κακές συνήθειες του παρελθόντος κάτι συμβαίνει και τη γυρίζει πίσω. Κάτι που παίρνει την μορφή σου.
Καπνίζει γρήγορα, βιαστικά. Ρουφάει τον καπνό με απληστία. Νιώθει πως με κάθε ρουφηξιά σε βάζει μέσα της, σε φέρνει κοντά της. Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει. Σήμερα αλλάξανε πολλά. Σ’ αγαπάει και εσύ δεν το αντέχεις. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απομακρύνεσαι. Και χάνεσαι.
Έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως μπορεί να ζήσει χωρίς εσένα. Απλά δεν θέλει να το κάνει. Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα που το έχει γνωρίσει πολύ καλά. Θέλει να είναι δίπλα σου, κοντά σου, κάθε φορά που την χρειάζεσαι, που ξυπνάς ιδρωμένος από τους εφιάλτες σου, που σε τρομάζει η αλήθεια του κόσμου, που τελειώνουν τα παραμύθια. Κάθε φορά που μηδενίζεις τη ζωή σου και ξεκινάς από την αρχή.
Την έχεις κάνει να αναζητάει κάθε μέρα να βρει καινούριους τρόπους, να βρει λόγους να σε πληγώσει, να σε βγάλει από μέσα της, να σε ξεριζώσει και να σε πετάξει όσο πιο μακριά της γίνεται, γιατί για εκείνη δεν αποτελείς τίποτε περισσότερο από ένα καρκίνωμα, ένα παράσιτο που ζει μέσα της και δεν την αφήνει να αναπνεύσει, να ολοκληρωθεί, να ζήσει.
Όμως για κάθε λόγο που βρίσκει να σε μισήσει την ίδια στιγμή με κάθε χτύπο της καρδιάς της, με κάθε της ανάσα σου χαρίζεται, γίνεται δική σου. Κάθε βράδυ κοιμάσαι δίπλα της κι ας μην το ξέρεις. Με εσένα κάνει έρωτα τόσον καιρό με όσους άντρες κι αν έχει πάει. Τα δικά σου παιδιά θα γεννήσει κι ας μην σε ξαναδεί ποτέ της. Γιατί ζεις σε κάθε της κύτταρο, της ανήκεις, είσαι κομμάτι του εαυτού της και αναπόφευκτα ότι κάνει σε συμπεριλαμβάνει, ακόμη και η πιο ανούσια πράξη της…
Έτσι και απόψε. Μαζί σου θα κοιμηθεί και με τη σκέψη σου θα ξυπνήσει.
Όπως πάντα.
Καληνύχτα.
