Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι. Όσο κι αν βολεύει να τους φορτώνεις όλα τα σπασμένα, η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές ο μοναδικός υπεύθυνος είσαι εσύ. Εσύ που πίστεψες, που περίμενες, που κρέμασες τον εαυτό σου από μια υπόσχεση που ποτέ δεν δόθηκε.
Ξεκινάει μια ιστορία όμορφα, με τα σκιρτήματα, τις νύχτες που μοιάζουν πιο φωτεινές, τα όνειρα που χτίζεις στα μάτια του άλλου. Και σιγά-σιγά, χωρίς καν να το καταλάβεις, αρχίζεις να δίνεις όλο και περισσότερα. Να απλώνεις την ψυχή σου σαν τραπεζομάντηλο, να μην αφήνεις τίποτα κρυφό. Και τότε είναι που νιώθεις το κενό. Ότι όλη η προσπάθεια έχει γίνει μονόλογος. Ότι ο άλλος στέκεται θεατής στη δική σου παράσταση.
Ξέρεις γιατί μένεις; Γιατί θες να πιστέψεις ότι αν αγαπήσεις πιο δυνατά, κάτι θα αλλάξει. Ότι αν επιμείνεις, θα νιώσει. Ότι το μαύρο θα γίνει άσπρο με τον χρόνο. Κι εκεί είναι το λάθος σου. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν ξέρει να δώσει. Υπάρχει μόνο άνθρωπος που δεν θέλει να δώσει σε σένα.
Κι όσο σκληρό κι αν ακούγεται, αυτή είναι η αλήθεια που αρνείσαι να παραδεχτείς. Κανείς δεν χρωστάει να σε αγαπήσει. Δεν φταίει αν δεν νιώθει όσα νιώθεις. Το μόνο που μένει είναι να ρωτήσεις τον εαυτό σου: πόσο ακόμη θα επιμένεις να περιμένεις κάποιον που δεν θα έρθει ποτέ;
Μάζεψε τα κομμάτια σου και φύγε. Όχι με οργή. Όχι με μίσος. Με αξιοπρέπεια. Με τη σιγουριά πως δεν είσαι το λάθος κάποιου, αλλά το σωστό κάποιου άλλου που ακόμα δεν βρήκες.
Κι αυτή τη φορά, πάρε μαζί και το μυαλό σου. Μην το αφήνεις πίσω να σε προδίδει. Να θυμάσαι ότι δύο άνθρωποι χρειάζονται για να στηθεί μια αληθινή ιστορία. Αν είσαι μόνη σου, είναι απλώς ένα παραμύθι που δεν έχει καλό τέλος.
Κάποτε θα σταματήσεις να κλαις για τα αυτονόητα. Θα μάθεις να ξεχωρίζεις το λίγο από το αρκετό. Και τότε, όταν πια δεν θα περιμένεις, θα περάσει. Όλα περνάνε. Αρκεί να τα αφήσεις να φύγουν.
