Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Το έχουμε δει πολλές φορές σε σχέσεις , ο ένας να προσπαθεί και ο άλλος να επαναπαύεται και να δρέπει τις δάφνες του. Συνήθως αυτός που προσπαθεί (άντρας ή γυναίκα) μιλάει περισσότερο, είναι λογικό . Μπορεί να φτάσει και στο σημείο να φωνάξει, προκειμένου να ταρακουνήσει το έτερον ήμισυ το οποίο κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.
Συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις αυτός που προσπαθεί, πέφτει σε τοίχο . Γιατί γίνεται αυτό; Μα φυσικά, επειδή έχει φτάσει στο σημείο να θεωρείται δεδομένος/η. Η «αδιάφορη» πλευρά σκέφτεται : «αυτός/η με αγαπάει άρα αποκλείεται να τον/την χάσω». Έτσι λοιπόν έχουμε από την μια πλευρά τον έναν σύντροφο να αγωνιά και από την άλλη τον άλλο να «παίζει εκ του ασφαλούς».
Σε αυτή την περίπτωση αυτός που προσπαθεί , έχει δύο επιλογές . Συνεχίζει να προσπαθεί ξανά και ξανά μέχρι να κινητοποιήσει και την άλλη πλευρά ή τα μαζεύει και φεύγει. Συνήθως επιλέγεται το δεύτερο , ιδιαίτερα όταν έχει καεί από τις προσπάθειες.
Ξαφνικά ο δεδομένος της σχέσης σηκώνεται , παίρνει μια βαλίτσα στο χέρι και αθόρυβα αποχωρεί από την ζωή εκείνου ή εκείνης που νόμιζε ότι θα τον/την περίμενε για πάντα. Έτσι λοιπόν χαρίζει την απουσία του σε αυτόν που δεν εκτίμησε την παρουσία του.
Φεύγει ήρεμα και με αξιοπρέπεια, χωρίς να κοιτάξει καν πίσω του. Να θυμάστε ότι μπορεί ο δεδομένος να λατρεύτηκε κατά την απουσία του αλλά δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία γιατί ότι δεν γίνεται όταν πρέπει, δεν αξίζει . Αντίθετα αυτό που αξίζει είναι να έχουμε ανθρώπους που μας αγαπούν και νιώθουν τυχεροί που μας έχουν.
Μην φοβάστε λοιπόν τα λόγια αλλά τη σιωπή. Αυτή λέει τις πιο βαριές κουβέντες και ορίζει το φινάλε με «εκκωφαντικό» τρόπο.
