Γράφει η Λιάνα
Όσο κουρνιάζω στην αγκαλιά της νέας πραγματικότητας, που σιγά σιγά μόνη μου διαμορφώνω, η καρδιά μου γεμίζει με συναισθήματα, που καθρεφτίζουν την αλλαγή μου
Καταλαβαίνω πως πια έχω βρει τον τρόπο να αγαπάω τον εαυτό μου, ακριβώς όπως θα ήθελα να με αγαπήσει κάποτε, κάποιος. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη νίκη μου.
Κατάφερα πια να μην κρίνω απευθείας τους άλλους, αλλά να αξιολογώ λόγους και αιτίες που τους οδηγούν σε συγκεκριμένες συμπεριφορές. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε μπορούμε να γίνουμε. Ας μη βιαζόμαστε λοιπόν να γινόμαστε δικαστές, όταν ο άνθρωπος που έχουμε απέναντι μας, δε μας δίνει αυτό που θέλουμε. Άραγε εμείς μπορούμε πάντα να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των άλλων;
Δεν μπορώ πια να κρατάω κακίες ή να σκέφτομαι μόνιμα γιατί δεν έγιναν όλα στον κόσμο μου όπως τα είχα ονειρευτεί. Προτιμώ να διαγράφω τα κακώς κείμενα, να συγχωρώ και να αποβάλλω από μέσα μου σκέψεις εκδίκησης. Δεν αξίζει να χαλάς ζωή, γιατί απορρίφθηκες. Μήπως ξεχνάς πόσες φορές εσύ απέρριψες κάτι, όχι από εγωισμό ή ιδιοτέλεια, απλά και μόνο γιατί ήξερες πως δε σου ταιριάζει;
Αρχίζω και ξαναδίνομαι. Πολεμάω γι αυτούς τους λίγους ανθρώπους που κράτησα στο πλευρό μου. Δε φοβάμαι πια να δείξω αδυναμίες, να εκφράσω αισθήματα. Το να νιώθεις τελικά δε σε μειώνει, αντίθετα σε γεμίζει, χορταίνει το είναι σου. Θυμάσαι πόσο όμορφα ένιωσες, όταν για πρώτη φορά κάποιος σου άνοιξε την καρδιά του;
Και ελπίζω. Πώς μέσα σ’ αυτόν τεράστιο κόσμο, κάπου στην πορεία μου, θα υπάρξει ένας άνθρωπος, που θα μου κρατήσει το χέρι τόσο σφιχτά και ζεστά, που θα με κάνει να καταλάβω πως καμμιά φορά οι άνθρωποι σε θέλουν γι αυτό που είσαι και δεν προσπαθούν να σε αλλάξουν και να σε προσαρμόσουν σε εικόνες του μυαλού τους. Θυμάσαι πόσο ωραία γεύση έχει ο έρωτας;
Και πλέον έχω βγάλει τα συμπεράσματά μου. Σκληρή και αδυσώπητη η ζωή, σου δίνει μια και διαλύει τα πάντα γύρω σου σε δευτερόλεπτα. Αλλά όσο πόνο κι αν κερνάει, τόση κι άλλη τόση γλύκα κι αξία έχει. Παρακολουθεί κι εκτιμάει εκείνους που δε χάνουν την ελπίδα τους, σέβεται όσους συνεχίζουν να ονειρεύονται μέσα στα κομμάτια τους κι όσους κρατάνε ένα χαμόγελο για τους άλλους. Και παίρνει την τελική της απόφαση.
Νομίζω πως ο καθένας θα κερδίσει το μερτικό που του αξίζει, βάσει ψυχής. Κι αυτό περιμένω να το δω. Το μόνο μου ζητούμενο κι ανάγκη, είναι να επιστρέψει η γαλήνη στην καρδιά μου. Ποιός ξέρει; Ίσως τελικά, μετά από τόσες φουρτούνες, να την κερδίσω την ανταμοιβή της. Εκείνη, άλλωστε, ξέρει καλύτερα…
