Γράφει η Γεώρα
Βαριά αυτή η πραγματικότητα που ζούμε. Την αγκαλιάζει τόση βαρβαρότητα που λες πως δε θα αντέξει. Και πώς να αντέξει; Πατάς τα λουλούδια, κλείνεις το στόμα που θέλει να εκφραστεί, μαυρίζουν τα όνειρά σου.
Και γιατί να μην αλλάξει; Γιατί να είναι αυτό το τέλος της ανθρωπότητας; Γιατί έτσι να γραφτεί η ιστορία για εμάς;
Κλείνω τα μάτια μου. Βλέπω ό,τι θέλω! Βλέπω σεβασμό, σεβασμό στον άνθρωπο, στο λόγο, στα όχι! Σεβασμό στο παιδί και στη γυναίκα. Σεβασμό σε εκείνους που παλεύουν για όσα δικαιούνται σαν άνθρωποι. Βλέπω καλοσύνη. Βλέπω η βία να νικιέται με τραγούδια. Βλέπω τα όνειρα να είναι φωτεινά, να συνοδεύονται με χαμόγελα. Βλέπω το φόβο και εκείνο το «κοιτάω πάντα πίσω μου, όταν περπατάω μόνη μου γυρίζοντας στο σπίτι μου» να μην υπάρχει σαν συναίσθημα, σαν έκφραση! Βλέπω ανθρωπιά!
Ανοίγω τα μάτια. Δακρύζω, μα δεν τα παρατάω. Αφήνω τα βλέφαρά μου να είναι οι ασπίδες σε κάθε σκουπίδι αυτού του κόσμου. Διαλέγω να μεταμορφώσω το σήμερα από μαύρο σε λευκό.
Κανένας πόνος στο σώμα, κανένα σημάδι στην ψυχή! Και όσο απαντάμε με καλοσύνη στο άδικο, τόσο ανθίζει εκείνη. Γιατί όσα λουλούδια και αν πατήσεις, πάντα η Άνοιξη θα έρχεται! Πάντα θα ακούγεται η φωνή! Πάντα θα υπάρχει η σπίθα στο βλέμμα και η λαχτάρα για ελευθερία. Γιατί δεν πρέπει ποτέ να πάψεις να αγωνίζεσαι για το Δίκαιο και την Αλήθεια!
Απλά δεν πρέπει!
