Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Υπάρχουν τόποι μέσα μας που ο έρωτας δεν τολμά να πατήσει, σαν μυστικά δωμάτια γεμάτα σκιές και σιωπή. Είναι εκεί που η επιθυμία φοβάται να πλησιάσει, όπου το σώμα και η ψυχή παραμένουν φρουροί του εαυτού τους, κλειδωμένα σε αόρατα σύνορα. Κι όμως, η απουσία αυτή δεν είναι κενό· είναι ένταση, ένα αόρατο πεδίο όπου η αίσθηση της αναμονής γίνεται σχεδόν αισθησιακή.
Εκεί, κάθε ανάσα, κάθε παλμός, κάθε σκέψη αποκτά βάρος. Η ψυχή μαθαίνει να γνωρίζει τα όριά της, να νιώθει τη σιωπή και τη μοναξιά σαν αργό, σχεδόν απαλό χάδι. Είναι η στιγμή που η ένταση της απουσίας γίνεται εσωτερικό φως, φωτίζοντας μονοπάτια που δεν θα διασχίζονταν ποτέ υπό την πίεση της φλόγας του έρωτα.
Κι όταν τελικά το άγγιγμα ή το βλέμμα φτάνει σε αυτά τα απροσπέλαστα μέρη, η αίσθηση εκρήγνυται. Κάθε επαφή γίνεται πιο βαθιά, κάθε χάδι πιο ουσιαστικό, γιατί βρίσκει έναν τόπο που πριν ήταν απαγορευμένος. Το σώμα και η ψυχή συναντιούνται σε μια σιωπηλή συμφωνία, μια ένταση που καίει απαλά αλλά ανελέητα.
Στα άδυτα αυτά, εκεί που ο έρωτας δεν τολμά, γεννιέται η μαγεία της ανακάλυψης· η συνάντηση με το απαγορευμένο, η απόλαυση της έντασης, και η υπόσχεση ότι ακόμη και τα πιο σκοτεινά μέρη μπορούν να φλέγονται από πάθος, όταν τολμήσεις να τα αγγίξεις.
