Γράφει ο Nickolas M.
Το ξέρω ότι κουράστηκες. Έχεις σηκώσει ατελείωτα βάρη για πολύ καιρό. Βάρη που δεν ανήκαν απαραίτητα σε σένα. Που σου φόρτωσαν επειδή “αντέχεις εσύ “. Κι εσύ εκεί, πάντα πρόθυμος να βοηθήσεις όσους δεν μπορούν και δεν αντέχουν (λέμε τώρα..).
Έχεις δεχτεί άφθονες πισωπλατες μαχαιριές από γνωστούς και φίλους. Από αυτές τις καλές που πονάνε. Τις φιλικές. Από τον εχθρό στην τελική τις περιμένεις. Ούτε σε ξαφνιάζουν ούτε και πονάνε τόσο, παραδόξως. Αλλά οι απρόοπτες, οι ξαφνικές, είναι οδυνηρές.
Σου έχουν τραβήξει άπειρες φορές το χαλί κάτω από τα πόδια. Αυτοί που φαινομενικά σε θαυμάζουν και σε υμνούν. Αλλά κρυφά σου πριονίζουν την καρέκλα. Έτσι ξέρουν αυτοί. Αντί να παλέψουν να ψηλώσουν, τους είναι πιο εύκολο να σε κατεβάσουν. Είναι ο τρόπος τους να νιώσουν κάποιοι, μέσα στην ανυπαρξία τους.
Σε έχουν αδειάσει και πικράνει χίλιες φορές οι υποτίθεται δικοί σου άνθρωποι. Αυτοί που και καλά μπορείς να ακουμπήσεις άφοβα πάνω τους. Φίδια που έκρυβες στον κόρφο σου και σε μια ανύποπτη στιγμή που αφέθηκες, σε δάγκωσαν στον λαιμό. Και μετά από πάνω σου, βλέποντας σε να σβήνεις, χαιρέκακα μειδιούν.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Δεν γεννήθηκε ακόμα αυτός που θα σε κρατήσει κάτω. Δε θα γεννηθεί ποτέ. Κι αν το κάνει, καλύτερα να μείνει στη γούβα του. Γιατί σταματάς όταν θες εσύ. Μένεις κάτω όταν θες εσύ. Όταν αποφασίσεις για το αντίθετο, απλά δε μπορούν. Δεν το’χουν. Και το ξέρουν. Βαθιά μέσα τους, το ξέρουν. Αλλά είναι βαρύ να παραδεχτούν την μικρότητα, την ανυπαρξία, το τίποτα τους.
Όσο και να θέλουν να σου κλέψουν τον χώρο σου, θα τους τον πάρεις πίσω. Όσο κι αν “μάγκικα και παντελονάτα”, σου διεκδικήσουν όσα με κόπο κέρδισες, θα μείνουν με άδεια χέρια. Όσους λάκκους κι αν σου σκάψουν, αυτοί θα πέσουν μέσα, και θα τους ρίξεις και τα μπάζα από πάνω. Όσο λυσσαλέα και να προσπαθήσουν να σε μειώσουν για να ψηλώσουν λίγο παραπάνω από σένα, εσύ θα μείνεις γίγαντας κι αυτοί νάνοι.
Κι όσες φορές πέσεις, όσες φορές αγανακτήσεις, όσο κι αν νιώσεις ανήμπορος. Κι ακόμα κι αν το βουνό που πρέπει να ανέβεις σου φαίνεται ατελείωτο. Θυμήσου μόνο ένα. Ότι όλες οι ανηφόρες, τελειώνουν σε μια κορυφή. Κι εσύ θα φτάσεις εκεί. Κι οι άλλοι θα είναι ακόμα στην αρχή.
Και απλά, δεν θα τους βλέπεις..
