Γράφει η Δήμητρα Διακάκη
Κόκκινο.
Το χρώμα του έρωτα.
Το χρώμα του πάθους.
Κόκκινο βαθύ. Όχι αυτό της φωτιάς. Το άλλο. Του κρασιού.
Γιατί το κρασί αυτό είναι: έρωτας, πάθος, συναίσθημα..
Όλα τα ωραία ξεκινούν και τελειώνουν με ένα ποτήρι κρασί (ή μπουκάλι, αναλόγως την περίσταση).
Μεθάς απ΄ αυτό. Πίνεις μέχρι να σε ζαλίσει, οπότε και αφήνεσαι πιο γρήγορα. Σε καταβάλει πιο εύκολα. Φαίνεται αυτό στα μάτια σου, στο σώμα σου, στα λόγια σου..
Νιώθεις πιο έντονα μετά από μερικά ποτήρια. Θολώνει και η σκέψη σου και κάθε ενδοιασμός και αναστολή κάνει φτερά.
Έτσι είναι και ο έρωτας. Μεθάς απ’ αυτόν.
Βουτάς μέσα του και τον ζεις τόσο βαθιά μέχρι να ζαλιστείς και να αφεθείς στον άλλον.
Σ’ αυτόν τον άλλον, που τώρα πια μπορεί να σε καταβάλει πιο εύκολα. Να σε ελέγξει.
Και το καταλαβαίνει. Από τα μάτια σου, το σώμα σου, τα λόγια σου..
Και το καταλαβαίνεις κι εσύ. Ο τρόπος που σε κρατάει, ο τρόπος που σου μιλάει, ο τρόπος που σε φιλάει, ο τρόπος που….
Έτσι είναι το πάθος. Σε θολώνει.
Σου αφαιρεί κάθε ενδοιασμό και αναστολή.
Όπως ακριβώς και το κρασί.
Εσύ απλά βουτάς και περιμένεις ή να πνιγείς στο κόκκινό του, ή να σε σώσει κάποιος. Αυτός ο κάποιος…
Μα όπως και το κρασί , έτσι και ο έρωτας θέλουν προσοχή.
Γιατί ως γνωστόν το κρασί λεκιάζει. Ειδικά το κόκκινο. Και ο λεκές αυτός φεύγει δύσκολα και μετά από καιρό…
Μην το φοβηθείς όμως.
Αρκεί να θυμάσαι: το κόκκινο κρασί πρέπει να πίνεται χωρίς ρούχα…
