Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Όλα έχουν να κάνουν με το πόσο πιστεύεις σε σένα.
Όλα, ειλικρινά, έχουν να κάνουν με το πόσο πολύ, πραγματικά πιστεύεις ότι αξίζεις να μανιφεστάρονται όμορφα πράγματα και καταστάσεις σε σένα.
Για σένα.
Στον δικό τους χρόνο και με τον δικό τους τρόπο.
Ναι, δεν μπορείς να ελέγξεις ούτε το πώς, ούτε το πότε.
Οπότε, το αφήνεις.
Ελεύθερο.
Παραδίνεσαι από την αέναη τόσο δυνατή προσπάθεια που σε κάνει να λυγίζεις και να χάνεις όλη σου την ενέργεια.
Από την ατέλειωτη προσπάθεια να αποδείξεις ποιος-α είσαι με λέξεις, πράξεις που καλούν αναγκαστικά την αναγνώριση.
Δεν σε νοιάζει κάπου τελικά, να “δείξεις” και να δειχτείς για να σε εκτιμήσουν, να σε σεβαστούν, να σε αναγνωρίσουν ή για να σ ‘αγαπήσουν ακόμα.
Αν δεν μπορούν να σε δουν από μόνοι τους, τελικά, ίσως λες και να μην αξίζει τόσο κυνήγι.
Οκ να διεκδικείς αυτό που θες,
αυτό που ποθείς, αλλά…με όρια.
Με όρια σε σένα.
Μέχρι εκεί που νιώθεις αξιοπρεπής.
Το να ξεφτιλίζεις εσένα ή την ενέργειά σου για να διεκδικήσεις, είναι χαζό.
Και μόνο διεκδίκηση δεν λέγεται.
Απελπισία. Ίσως.
Φτάνει.
Και κάπου εκεί, παίρνεις πίσω την δύναμή σου.
Και μαθαίνεις.
Μαθαίνεις, ότι είναι οκ να χάνεις.
Να χάνεις τώρα, για να μαθαίνεις μετά.
Να γίνεσαι καλύτερος.
Να μαθαίνεις, ότι κάποιες φορές τα πράγματα συμβαίνουν από μόνα τους.
Χωρίς την δική μας παρέμβαση.
Ναι, αυτό που είναι κατάλληλο για μας, μπορεί να συμβεί και από μόνο του.
Χωρίς να το ελέγξουμε, χωρίς να θέσουμε νόμους και κανόνες.
Όλα μάτια μου, έχουν να κάνουν με το τί πιστεύεις για σένα.
Και ναι, σ ‘αυτό το παραμύθι που λέγεται ζωή, που μπορείς να το χαρακτηρίσεις όμορφο ή άσχημο, εύκολο ή δύσκολο, ο ήρωάς σου, είσαι εσύ.
Ο Πρίγκηπας, η Πριγκίπισσα είσαι εσύ.
Με μια διαφορά.
Στο παραμύθι που λέγεται ζωή, σε θάβεις, ή σε σώνεις, εσύ.
Εσύ ο κακός, εσύ και ο καλός.
Δεν έχεις παρά να αποφασίσεις.
Ποιος είναι ο ρόλος σου στην ζωή σου και ποιος πραγματικά είσαι μέσα σε αυτόν.
