Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Άκου με προσεκτικά. Μην καταδέχεσαι να τρως τα αποφάγια που σου ‘σερβίρει’ ο καθένας. Αν κάποιοι νομίζουν πως σου σερβίρουν ορεκτικό, κυρίως πιάτο και επιδόρπιο και στη τελική δεν τρώγονται, μη μασάς, φτύσε ό,τι σου χαλάει τη γεύση. Μη σε νοιάζει αν παρεξηγηθούν. Ας πρόσεχαν.
Ας πρόσεχαν όταν σου σέρβιραν ξαναζεσταμένο φαγητό. Όταν σε έκαναν να πιστεύεις ότι αυτό που τρως είναι ότι καλύτερο μπορούσαν να σου φτιάξουν, ενώ θα μπορούσαν να σου σερβίρουν ό,τι πιο εύγεστο έχεις γευτεί. Σε παραπλάνησαν, σου έβαζαν λίγο περισσότερο αλάτι, λίγη περισσότερη ζάχαρη. Έπιανε το κόλπο, δεν μπορούσες να αντιληφθείς ότι το φαγητό που είχες μπροστά σου ήταν άγευστο, κακομαγειρεμένο.
Τ ’αποφάγια τους να τα πετάνε αλλού. Όχι σε σένα. Στον έρωτα τα αποφάγια δεν χωράνε. Τα αποφάγια είναι ό,τι περίσσεψε και στον έρωτα το ότι περίσσεψε δεν υφίσταται. Τον έρωτα τον ζεις ολόκληρο. Τον ζεις αληθινά, μοναδικά, παράλογα, φλογερά. Τα περίπου, τα πολλών χρήσεων, τα μισά συναισθήματα και τα αβέβαια σενάρια να τα πετάς όταν σου τα σερβίρουν.
Γιατί αν παριστάνεις ότι τα τρως ενώ δύσκολα καταπίνονται, θα συνεχίσουν να σου τα προσφέρουν. Και εσύ θα τα τρως και θα τα καταπίνεις μέχρι που δεν θα χωνεύονται πλέον. Θα καταριέσαι την ώρα που έβαλες τα σάπια στο σώμα σου, που τα άφησες να δηλητηριάζουν το είναι σου γιατί φοβήθηκες να πεις ότι αυτό που έτρωγες τόσο καιρό δεν τρωγόταν. Νόμιζες με τον καιρό πως θα σου σέρβιρε το καλύτερο του πιάτο.
Δεν το έκανε όμως. Δεν ξέρει από αυτά γιατί και ο ίδιος από τα ίδια σάπια τρώει. Τι περίμενες;
Τα αποφάγια πάνε είτε στην ανακύκλωση είτε στα σκουπίδια. Ο σεβασμός, η κατανόηση, η αγάπη, ο έρωτας, το πάθος, η τρέλα δεν είναι για τα σκουπίδια. Για τα σκουπίδια είναι αυτοί που δεν ξέρουν να τα δίνουν. Άνθρωποι μισοί, αποφάγια οι ίδιοι.
