Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρούσσος
Οι κομπλεξικοί δεν χρειάζονται λόγο για να σε μισήσουν. Η ύπαρξή σου αρκεί. Το φως σου τους ενοχλεί, το χαμόγελό σου τους πληγώνει, η επιτυχία σου τους κάνει να σιγοβράζουν. Ζουν μετρώντας όσα δεν έχουν, όσα δεν είναι, όσα δεν μπορούν να γίνουν. Και τι κάνουν γι’ αυτό; Σκάβουν λάκκους. Για σένα.
Οι μικρόψυχοι, πάλι, είναι χειρότεροι. Είναι εκείνοι που θα σου χτυπήσουν την πλάτη με ένα χαμόγελο, αλλά πίσω από την πλάτη σου θα σου καρφώσουν το πιο αιχμηρό μαχαίρι. Δεν θέλουν να σε δουν να πέφτεις μόνο και μόνο για να κερδίσουν κάτι. Θέλουν απλώς να μην σηκωθείς ψηλότερα από εκεί που φτάνουν οι ίδιοι.
Αυτούς τους ανθρώπους να τους φοβάσαι. Όχι γιατί είναι δυνατοί – ποτέ δεν είναι. Αλλά γιατί είναι διαβρωτικοί. Θα προσπαθήσουν να σε μειώσουν, να σε αμφισβητήσουν, να σε κάνουν να πιστέψεις ότι είσαι λιγότερος. Θα σου ψιθυρίσουν δηλητήριο, θα σπείρουν αμφιβολίες, θα σου πωλήσουν την τοξικότητά τους για ενδιαφέρον.
Ξέρεις πώς τους νικάς; Με τη σιωπή σου. Με την αδιαφορία σου. Με το να συνεχίσεις να λάμπεις, να γελάς, να προχωράς. Γιατί τίποτα δεν σκοτώνει περισσότερο έναν κομπλεξικό ή έναν μικρόψυχο από το να βλέπει ότι δεν μπορεί να σε αγγίξει.
Φοβού τους κομπλεξικούς και τους μικρόψυχους, όχι γιατί θα σε καταστρέψουν, αλλά γιατί αν τους αφήσεις, θα σε δηλητηριάσουν. Μάθε να τους αναγνωρίζεις. Μείνε μακριά τους. Και, πάνω απ’ όλα, μην τους δώσεις ποτέ το δικαίωμα να πιστέψουν ότι κατάφεραν να σε φτάσουν. Γιατί εκεί είναι το δικό τους τέλος. Και η δική σου αρχή.
