Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν φως στα μάτια τους. Όχι το ψεύτικο, το κατασκευασμένο για εντυπώσεις. Μιλάω για το άλλο, το ακατέργαστο. Εκείνο που δεν έχει φίλτρα, που δεν φοβάται να εκτεθεί. Το φως που προδίδει ψυχή.
Δεν χρειάζεται να το αναζητήσεις πολύ. Όταν το συναντήσεις, σε χτυπάει ακαριαία. Σου ανατρέπει τη λογική, σε αφοπλίζει. Κι εκεί συνειδητοποιείς ότι έχεις μπροστά σου κάτι σπάνιο: έναν άνθρωπο που δεν ξέρει να προσποιείται. Έναν άνθρωπο που ό,τι κουβαλάει μέσα του, καθρεφτίζεται στα μάτια του.
Κι όμως, πόσο συχνά προσπερνάμε τέτοιο φως; Πόσες φορές τυφλωνόμαστε από την καθημερινότητα, τις δικαιολογίες μας, τις μάσκες των άλλων; Κι ας είναι εκεί, μπροστά μας. Ένα βλέμμα που ζητάει μόνο να το δεις. Ένα φως που δεν το έσβησαν οι απογοητεύσεις, που δεν το κούρασαν οι νύχτες, που δεν το λεηλάτησαν οι λάθος άνθρωποι.
Το φως στα μάτια κάποιου είναι η απόδειξη ότι μέσα του παραμένει άφθαρτος. Ότι οι πληγές τον πείραξαν, αλλά δεν τον λύγισαν. Ότι ακόμα κι αν έπεσε, δεν έχασε την αλήθεια του.
Κι είναι ακριβώς αυτό το φως που ζητάς. Όχι γιατί σε κάνει να νιώθεις σιγουριά. Αλλά γιατί σου θυμίζει ποιος θέλεις να είσαι. Σου θυμίζει ότι μπορείς να ξαναβρείς τον εαυτό σου. Σου θυμίζει πως, μέσα σε έναν κόσμο που καταπίνει ψυχές, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν πούλησαν το μέσα τους για λίγο χειροκρότημα.
Αυτό το φως δεν ζητάει τίποτα. Δεν θέλει να το φυλακίσεις, ούτε να το κάνεις δικό σου. Θέλει μόνο να το δεις. Να το αναγνωρίσεις. Να του δώσεις τον χώρο να υπάρχει.
Γιατί στο τέλος, δεν είναι οι λέξεις, ούτε οι υποσχέσεις που μετράνε. Είναι εκείνο το βλέμμα που σε βρήκε στο σκοτάδι και σε κράτησε όρθιο.
