Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Το φιλί του Ιούδα, κράτα το για το τέλος… όπως αξίζει σε κάθε προδοσία.
Πρόδωσε με ό,τι έχεις. Με λόγια, με σιωπές, με μαχαιριές στη μέση της νύχτας.
Μα το φιλί, το δηλητηριώδες εκείνο άγγιγμα που τα λέει όλα χωρίς να πει τίποτα, κράτα το για το τέλος.
Δεν χρειάζεται να με προειδοποιήσεις. Οι προδοσίες ποτέ δεν φορούν προειδοποιητικά σημάδια. Έρχονται αθόρυβα, ντυμένες με υποσχέσεις και βλέμματα που καίνε. Κι ύστερα, όταν έρχεται η στιγμή της αλήθειας, αφήνουν το πιο γλυκό και ταυτόχρονα πικρό φιλί.
Είναι εκείνο το φιλί που σε γονατίζει. Εκείνο που σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι έδωσες τα πάντα σε κάποιον που δεν δίστασε να σε πουλήσει για τριάντα αργύρια ψεύτικης αγάπης.
Μην το σπαταλάς από την αρχή. Άφησέ το να περιμένει, να ωριμάσει μέσα σου. Κράτα το για τη στιγμή που όλα θα έχουν καταρρεύσει και το τίποτα θα είναι το μόνο που θα έχει απομείνει ανάμεσά μας.
Γιατί το φιλί της προδοσίας δεν είναι απλώς μια πράξη. Είναι η υπογραφή στην τελετή του τέλους.
Κι αν είναι να μ’ αρνηθείς, αν είναι να με πουλήσεις στα σκοτεινά σοκάκια του μυαλού σου, κάν’ το τουλάχιστον με στυλ.
Στάσου απέναντί μου, κοίτα με στα μάτια και φίλησέ με όπως ποτέ άλλοτε.
Κι εγώ θα ξέρω… ότι αυτό το φιλί δεν σημαίνει τίποτα πια.
Γιατί η προδοσία που κουβαλάει δεν αφήνει τίποτα να επιζήσει.
Όπως αξίζει σε κάθε προδοσία.
