Γράφει ο Libertatem ExAnimo
Η απόλυτη αγάπη είναι πόλεμος όχι με τον παραλήπτη αλλα με τον ίδιο σου τον εαυτό.
Προσπαθείς να σε αναγνωρισεις, προσπαθείς να βάλεις ένα όριο, βλέπεις μία πλευρά του εαυτού σου που δεν την ήξερες.
Eκεί γίνεται ο πόλεμος ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, πρωτοεμφανιζόμενο κομμάτι σου.
Αυτό λοιπόν το κομμάτι, το παλιό κομμάτι που μεγαλωσες μαζί του, χτιζοντας το με τα χρόνια την προσωπικότητα σου βγάζει μαχαίρι σε ότι νέο προσπαθεί να επικρατήσει.
Όμως αυτό το νέο έχει γωνίες. Γωνίες που κόβουν σαν ξυραφι ακόμα και από απόσταση χωρίς κανένα έλεος. Χωρίς καμία προειδοποίηση!
Δεν συστήνεται, δεν φοβάται, το μόνο που κάνει είναι να ψάχνει έναν καλό πολεμιστή χωρίς πανοπλια αλλα με όπλα επικίνδυνα, όχι
για να το διώξεις αλλα για να σου είναι πιο εύκολη η ισορροπία και η ένωση του παλιού και του νέου σου εαυτού.
Μπορεί να μοιάζει σαν puzzle η ζωή μας, αλλα κάθε κομμάτι του εαυτού σου κουμπώνει απόλυτα με ότι αγαπάς.
Η απόλυτη αγάπη μπορεί να κάνει κάθε τί ακατόρθωτο όπως το να πληγωσει το εγώ σου, ο ίδιος σου ο εαυτός.
Οι άνθρωποι ζητάμε το πολύ στα θετικά συναισθήματα..
Πότε όμως δεν θα καταλάβω, αφού εμείς οι άνθρωποι ψάχνουμε για το πολύ, γιατί μερικοί όταν τους το προσφέρουν τρομάζουν;
Το λίγο φοβάται το πολύ!
