Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν μπήκε στη ζωή της σαν κάτι εύκολο, σαν κάτι «βολικό». Δεν ήρθε να καλύψει κάποιο κενό, ούτε να γίνει μια ακόμα «σωστή» επιλογή.
Ήρθε σαν φουρτούνα.
Με τις άγριες γωνίες του, με τις εμμονές του, με τον δικό του, μοναδικό τρόπο να αγαπά. Δεν ήταν ποτέ το τυπικό, το «προβλέψιμο», το «ασφαλές». Δεν χωρούσε ποτέ σε κουτάκια.
Και ξέρεις τι;
Έτσι τον ερωτεύτηκε. Ακριβώς όπως ήταν.
Με τον τρόπο που μιλούσε όταν πάθιαζε, με τις σιωπές του όταν δεν έβρισκε λόγια, με τις υπερβολές του όταν ήθελε να πείσει, με τα λάθη του που ποτέ δεν προσπαθούσε να κρύψει.
Τον ερωτεύτηκε ολόκληρο.
Δεν διάλεξε μόνο τις καλές του στιγμές. Δεν κράτησε μόνο τις εύκολες μέρες, τα όμορφα λόγια, τα αβίαστα γέλια. Ερωτεύτηκε και τις δύσκολες μέρες, το πείσμα του, τα βράδια που δεν έβγαιναν λέξεις, αλλά δεν έφευγε κανείς.
Γιατί όταν αγαπάς αληθινά, δεν διαλέγεις. Παίρνεις τον άλλον ολόκληρο.
Και αν κάποτε τη ρωτήσει κάποιος γιατί τον αγάπησε, θα ξέρει πως δεν ήταν επειδή ήταν τέλειος. Ήταν επειδή δεν προσπάθησε να γίνει κάτι άλλο, κάτι πιο εύκολο, κάτι πιο βολικό για να τον αντέξει.
Τον ερωτεύτηκε για όλα όσα ήταν. Για αυτά που φαίνονταν και για αυτά που δεν θα μάθαινε ποτέ κανείς. Για τις πλευρές του που γνώριζαν όλοι και για εκείνες που αποκάλυπτε μόνο σε εκείνη.
Και αν νομίζει πως κάποια στιγμή μπορεί να πάψει να τον θέλει, ας θυμηθεί ένα πράγμα:
Αν ήθελε κάτι πιο εύκολο, θα το είχε βρει.
Εκείνον, όμως, τον διάλεξε.
