Γράφει η Γεωργία Ντούνη
«Τι να φοβηθεί όταν έχει ήδη διαλυθεί και ξαναφτιαχτεί μόνη της…»
Δεν γνωρίζεις πόση δύναμη έχεις μέχρι να διαλυθείς σε 1000 κομμάτια και να τα ξανά κολλήσεις ένα-ένα…
Χωρίς βοήθεια, χωρίς φύλλο οδηγιών, χωρίς κανέναν δίπλα σου.
Εκεί. Εκεί ακριβώς είναι το σημείο 0. Το σημείο που αν δεν περάσεις, δε θα καταλάβεις τι σημαίνει να είσαι δυνατός. Τι σημαίνει να πονάς και να προσπαθείς. Τι σημαίνει να βυθίζεσαι μόνος σου και ταυτόχρονα να «πιάνεις» το σκοινί.
Εκείνη την στιγμή όμως όταν σηκωθείς δε σε ακουμπάει κανείς. Κανείς.
Τι να σου πουν αυτοί που ζουν ζωές «πάνω» σε άλλους; Τι να σου πουν εκείνοι που έχουν την «ασφάλειά» τους; Οι δειλοί, οι βολεμένοι. Αυτοί που ποτέ δε θα μαθουν ποσό σημαντικό είναι να χτίζεις τον εαυτό σου μόνος σου από την αρχή.
Έτσι και εκείνη. Διαλύθηκε. Μέσα στο πόνο της, κατάφερε να «χτιστεί» ξανά. Μπορεί να πέρασε αρκετός χρόνος, αλλά τα κατάφερε. Είδε τη ζωή της να γκρεμίζεται και χωρίς καμία βοήθεια κατάφερε να το φτιάξει από την αρχή.
Βγήκε έξω στον κόσμο σα να έβγαινε πρώτη φορά. Με καινούργια μάτια και καινούριο τρόπο ζωής.
Αποφάσισε ότι δε θα αφήσει δευτερόλεπτο χαμένο. Θα ζήσει όπως θέλει εκείνη, χωρίς να τη νοιάζει ποιος βρίσκει σωστό τι. Χωρίς να σκέφτεται ποιος μιλάει για εκείνη.
Είναι μόνο εκείνη και η ζωή που πραγματικά την κάνει ευτυχισμένη…
Δε φοβόταν τον κόσμο, είχε διαλυθεί ο δικός της και τον είχε φτιάξει από την αρχή. Τι να της πουν οι άλλοι;
Είναι ανίκητη…
