Γράφει η Βίλλυ Ζ.
Λένε η αγάπη είναι πράξη. Πράξεις πολλές, μια αλυσίδα από καλοφτιαγμένες πηγαίες πράξεις που ενώνονται σε μια αλληλένδετη συνέχεια. Όσο πιο δυνατός ο κρίκος, τόσο πιο δυνατό το δέσιμο.
Πριν χαρίσεις την υπόσχεση, πριν γεμίσεις ελπίδα και υποσχέσεις το μέλλον κάποιου, μάθε πρώτα τον εαυτό σου, ποιός είσαι και τί θες από τη ζωή. Κι όταν μάθεις, τότε ακριβώς εκεί θα έρθει από μηχανής θεός που κουμπώνει η κάθε πτυχή του κορμιού σου, θα βρεθεί το οικείο σώμα που θα γεμίζει τις καμπύλες σου με όλη του την ύπαρξη, με νέα όνειρα και γεμάτες μπαταρίες, καύσιμο συνέχειας για μια καθημερινότητα με βάθος.
Άνθρωπος δικός σου στο μυαλό και στην ψυχή που θα το αποδεικνύει κάθε μέρα χωρίς λόγια, με πίστη και αληθινή αφοσίωση.
Και το παρελθόν σου; Μα φυσικά δε γεννήθηκες χθες..
Ουσία, απουσία και κενά που συμπληρώνονται από δύναμη και αποφάσεις-πρακτική, κοινά θέλω και προορισμοί.
Εκεί πριν συμβάλεις το δικό σου μερίδιο δέσμευσης για το μέλλον, ετοιμάσου να σμιλεύσεις τους πιο δυνατούς κρίκους και κράτα τα τα ωραία λόγια για τα άλλα τα καλοφτιαγμένα κείμενα και τις δικαιολογίες: δικαιολογίες για τα δικά σου λάθη που δεν έβλεπαν το λίγο, το επιφανειακό, την ανωριμότητα.
Κι όταν οι λέξεις δίνουν τη θέση τους σε μια ουσιαστική σιωπή, τότε όλα έχουν τελειώσει και το παρελθόν εξατμίζεται σαν το αλκοόλ σε θερμοκρασία δωματίου. Η σιωπή βλέπεις πακτώνεται στην επιλογή και στη διαίσθηση, όταν όλα ξεκαθαρίζουν κι ο θυμός φεύγει. Κι η γαλήνη έρχεται στην ψυχή και αγγίζει αυτό στο οποίο ανήκεις.
