Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Η αξιοπρέπεια άνθρωπε, ούτε πουλιέται ούτε αγοράζεται. Δεν μπαίνει σε παζάρια, δεν γίνεται έκπτωση, δεν χωράει σε καμία συναλλαγή. Κι όμως, τόσοι την ξεπουλούν για ένα βλέμμα, για μια επιβεβαίωση, για μια αγκαλιά που δεν αξίζει ούτε το μισό της. Κι άλλοι τόσοι προσπαθούν να την αγοράσουν με λόγια μεγάλα, με χειρονομίες εντυπωσιακές, με υποσχέσεις που λάμπουν σαν χρυσόσκονη και διαλύονται στην πρώτη δυσκολία.
Η αξιοπρέπεια είναι αυτό το μικρό, εσωτερικό «όχι» που λες χωρίς να φωνάζεις. Είναι το «ως εδώ» που ψιθυρίζεις όταν όλοι περιμένουν να συνεχίσεις να υπομένεις. Είναι η σιωπή σου όταν θα μπορούσες να κατεβάσεις τον κόσμο κάτω, αλλά προτιμάς να σώσεις τον εαυτό σου. Είναι το βλέμμα σου που παραμένει καθαρό, ακόμη κι όταν ο άλλος επιχειρεί να το λερώσει.
Κανείς δεν μπορεί να σου την πάρει, αν δεν του την δώσεις. Κι αν τη χάσεις, δεν σου την έκλεψαν. Του την πρόσφερες. Από φόβο, από ανάγκη, από μοναξιά, από αυταπάτη. Η αξιοπρέπεια δεν χάνεται. Παραχωρείται. Και το πιο δύσκολο δεν είναι να την κρατήσεις. Το πιο δύσκολο είναι να την ξαναχτίσεις όταν την έχεις διαλύσει για ανθρώπους που δεν την άξιζαν ούτε για δευτερόλεπτο.
Μην παζαρεύεις λοιπόν αυτό που σε κρατάει όρθιο. Μην το δίνεις σε κανέναν που δεν μπορεί να σταθεί απέναντί σου με καθαρά χέρια και βλέμμα σταθερό. Μην προσπαθείς να κερδίσεις αγάπες, καταξιώσεις, αποδοχές, αν το τίμημα είναι να μικρύνεις τον εαυτό σου. Τίποτα δεν αξίζει τόσο.
Κι όταν έρθει εκείνη η ώρα που θα χρειαστεί να βάλεις όρια, μη φοβηθείς. Η αξιοπρέπειά σου δεν είναι βαρίδι. Είναι πυξίδα. Κι όσοι χαθούν επειδή δεν άντεξαν το μονοπάτι της, να είσαι σίγουρος, δεν ήταν να μείνουν.
