Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Ο καιρός περνάει και τελικά βλέπεις πως δεν ήταν τόσο δύσκολο. Στην αρχή κλαις, λες γιατί, προσπαθείς να καταλάβεις τι πήγε λάθος, «ήσουν λίγη, άραγε νιώσατε ποτέ το ίδιο, σ’ αγάπησε ποτέ;» ερωτήσεις γεμάτο το μυαλό σου, μα απάντηση καμιά. Και καθώς περνούν οι μέρες, καταλαβαίνεις πως τελικά ήταν πιο εύκολο.
Έχεις πάρει μια ανάσα, πένθησες αυτό που ένιωσες, μα τώρα όλα είναι πιο εύκολα, όλα είναι πιο γλυκά, ο πόνος άρχισε να απαλύνεται. Καταλαβαίνεις πως δεν έκανες κάτι λάθος. Έδωσες όλη σου την καρδιά απλόχερα, δεν είναι δική σου ευθύνη που δεν εκτιμήθηκε, δεν είναι δικό σου βάρος για το να κουβαλάς.
Μετά από καιρό, μετά από πολλούς μήνες, άρχισες και πάλι να χαμογελάς, άρχισες πάλι να είσαι χαρούμενη, τα μάτια σου να λάμπουν όπως τότε πριν έρθει εκείνος. Απολαμβάνεις την παρέα των φίλων σου, χωρίς άγχος, χωρίς κάτι να υπάρχει και σαν σαράκι να σου τρώει την ψυχή. Και συνειδητοποιείς ξαφνικά πως έπρεπε να φύγεις νωρίτερα.
Συνειδητοποιείς πως έκανες πολλή υπομονή, τουλάχιστον περισσότερη απ’ όσο χρειαζόταν. Δεν το μετανιώνεις, γιατί τέτοιος άνθρωπος είσαι. Δε μετανιώνεις για την αγάπη που δίνεις. Και αυτό το πλάσμα το αγάπησες πολύ και ίσως δεν θα ήταν υπερβολή να πεις πως το αγάπησες περισσότερο από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Ξέρεις πως εσύ θα μπορέσεις ξανά να χαρείς, να γελάσεις, να ερωτευτείς, να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, η ερώτηση μέσα σου όμως είναι μία «εκείνος;». Δεν η δουλειά σου όμως να το ανακαλύψεις, πάντα θα τον αγαπάς, πάντα θα του εύχεσαι τα καλύτερα, για πάντα θα είσαι δίπλα του εάν σε χρειαστεί, αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο πλέον, εφόσον δεν μπορούσε να κάνει χώρο στη ζωή του για σένα.
Ήρθε ο καιρός να δώσεις ευκαιρία σε ανθρώπους οι οποίοι την αξίζουν. Οι οποίοι είναι εκεί, το δηλώνουν, προσπαθούν, ακόμη κι αν εσύ δεν το έβλεπες στην αρχή. Άνθρωποι που σε κάνουν να χαμογελάς και όχι εκείνοι που σου παίρνουν το χαμόγελο.
Το σημαντικό είναι πως βρήκες την ανάσα σου, απελευθερώθηκες, έβγαλε φτερά και πέταξε. Μπορεί να πέταξες μακριά από την μεγάλη σου αγάπη, μα πέταξες και μακριά από τον πόνο, την θλίψη, τα δάκρυα και το άγχος. Κάποιες φορές η αγάπη δεν αρκεί.
Μπορείς να αγαπάς με όλη σου την ψυχή κάποιον μα και πάλι να αποφασίσεις να φύγεις.
