Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Έχει περάσει καιρός και όλο αυτό που γίνεται μεταξύ μας έχει αρχίσει να με κουράζει. Δεν γίνεται να εμφανίζεσαι όποτε θέλεις, να μου δίνεις ενδείξεις και μετά να εξαφανίζεσαι. Δεν λειτουργεί έτσι ο έρωτας και αν έτσι σε έχουν μάθει τότε έπεσες σε ανθρώπους που τον αντιμετωπίζουν ως καβάτζα. Εμφανίζεσαι σα να είσαι γρίφος που είμαι υποχρεωμένη να λύσω ενώ στη πραγματικότητα η μόνη υποχρέωση που έχω είναι να ζήσω και όσο ασχολούμαι μαζί σου δεν το κάνω, απλά αναμένω πότε θα εκδηλωθείς. Εγώ ένιωσα και δεν κρύφτηκα ενώ εσύ έρχεσαι και φεύγεις χωρίς να αφήνεις μια ξεκάθαρη εξήγηση. Η υπομονή μου έχει φτάσει στα όρια της και δεν ξέρω εάν θέλω να περιμένω άλλο. Τα μισόλογα και τα σημάδια κούρασαν. Θέλω λέξεις καθαρές και αισθήματα ξεκάθαρα. Ήρθε η στιγμή που επιθυμώ να μου τα δώσεις , αν δεν είσαι πάλι σε θέση τότε εξαφανίσου διότι μου κόβεις το δρόμο των συναισθημάτων μου τα οποία έχουν εγκλωβιστεί στο δικό σου δρόμο που είναι γεμάτος δισταγμό. Εάν πρώτα δεν ξεκαθαρίσεις στον εαυτό σου και μετά σε εμένα δεν έχει νόημα να ξεκινήσουμε κάτι διότι δεν θα αντέξει και εγώ σε προκαθορισμένες διαλυμένες καταστάσεις δεν μπαίνω, δεν αντέχω.
