Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Πάντα αγαπούσα τις βαθιές θάλασσες. Αυτές που σε αναγκάζουν να κολυμπήσεις, σε ωθούν να προσπαθήσεις και δεν σε αφήνουν στην ασφάλεια των ρηχών νερών.
Αυτές που πρέπει να τις αποδείξεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις ακόμα και αν σε έχουν κατατρομάξει από το πρώτο σου βήμα. Αυτές που παρά την εμφάνιση τους σε σχέση με τις άλλες, κρύβουν περισσότερα μυστικά.
Πράγματα που μόνο αν βρεις το θάρρος να τις εξερευνήσεις μπορείς να ανακαλύψεις. Σημεία τους που δεν πάνε πολλοί, καθώς το άγνωστο μπορεί να γίνει αρκετά τρομακτικό. Είναι αβέβαιο, απρόβλεπτο και δεν επιφυλάσσει πάντα θετικές εξελίξεις.
Παρ’ όλα αυτά όμως μπορεί να γίνει απίστευτα συναρπαστικό. Να σου δώσει την δυνατότητα να βουτήξεις μέσα σε καινούργιες υπέροχες περιπέτειες. Να σου μάθει καινούργια πράγματα και δεξιότητες, να σου γνωρίσει καινούργιους ανθρώπους. Να σε κάνει χαρούμενο.
Γι’ αυτό αγαπώ τις βαθιές θάλασσες λίγο παραπάνω. Γιατί μου δίνουν δυνατότητες. Δεν με αφήνουν να περπατάω για ώρες στα ρηχά νερά, βασανίζοντάς με μέχρι την πρώτη βουτιά δροσιάς. Δεν με περιορίζουν. Γιατί μου δίνουν καινούργιες οπτικές θέασης, τόσο του βυθού τους όσο και της εμφάνισης του ουρανού μέσα από αυτές.
Αγαπάω τις βαθιές θάλασσες ακόμα και αν με δυσκολεύουν, αφού μου προσφέρουν μεγαλύτερα όνειρα.
