Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Κι αν θες να μιλήσουμε για τα λάθη μου, κορίτσι μου, να ξέρεις ένα πράγμα.. δεν υπάρχει σχολείο που να σε μαθαίνει πώς να τα αποφύγεις ή πώς να τα διορθώσεις. Τα λάθη στον έρωτα τα πληρώνεις όλα, μέχρι τελευταίας δεκάρας.
Δεν με προετοίμασε κανείς για το πώς να αγαπήσω. Δεν με προειδοποίησε κανείς ότι θα έρθουν στιγμές που θα σε πληγώσω χωρίς να το θέλω, ότι θα χαθώ στις σιωπές μου, ότι θα αφήσω τον εγωισμό να μιλήσει αντί για μένα. Έμαθα στην πράξη ότι η αδιαφορία σκοτώνει πιο γρήγορα από την προδοσία. Ότι η ζήλια καίει σαν φωτιά και αφήνει στάχτες που δεν καθαρίζουν εύκολα.
Έμαθα πως το λάθος δεν είναι μόνο να φύγεις. Είναι και να μείνεις όταν δεν πρέπει. Να υποσχεθείς πράγματα που δεν μπορείς να κρατήσεις. Να αφήσεις τον χρόνο να περνάει νομίζοντας πως θα λύσει από μόνος του όσα φοβάσαι να αντιμετωπίσεις.
Τα λάθη στον έρωτα είναι οι δάσκαλοι που δεν διάλεξες, αλλά που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Κι όσο κι αν προσπαθήσεις να τα ξεχάσεις, θα σε κυνηγάνε μέχρι να τα καταλάβεις. Γιατί κάθε λάθος αφήνει το σημάδι του: στο σώμα, στην ψυχή, στην καρδιά.
Και ναι, πλήρωσα τα λάθη μου. Άλλοτε με δάκρυα, άλλοτε με απώλειες, άλλοτε με σιωπές που με στοίχειωσαν. Πλήρωσα με μοναξιές, με νύχτες που δεν τελείωναν, με βλέμματα που έσβησαν.
Αλλά μέσα από αυτά έγινα ο άντρας που στέκεται μπροστά σου τώρα. Όχι τέλειος, όχι αλάνθαστος. Μα πιο αληθινός. Γιατί τα λάθη είναι το τίμημα για να μάθεις να αγαπάς σωστά.
Κι αν θέλεις να ξέρεις, κορίτσι μου, δεν φοβάμαι πια τα λάθη μου. Φοβάμαι μόνο να μην μάθω απ’ αυτά.
