Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
«Δεν το πιστεύω ότι μου μίλησε έτσι. Με πλήγωνε με κάθε του λέξη. Ήθελε να το κάνει. Ήταν ένας άλλος.»
Κλαμένη και με φωνή που τρέμει, μου περιγράφει η κολλητή μου τον καβγά με τον σύντροφό της. Δεν είχαν μαλώσει ποτέ ξανά και ας είναι μαζί ένα χρόνο. Όποτε της έλεγα «Πρόσεχε, δεν τον ξέρεις καλά ακόμα» θύμωνε και πίστευε ότι δεν τον συμπαθούσα. Δεν είχα τίποτα μαζί του αλλά δεν τον ήξερε. Δεν μπορούσε να τον ξέρει. Στα ρόδινα και τα στρωτά δεν φαίνονται οι χαρακτήρες.
Τώρα τον έμαθε. Δυστυχώς το ένστικτο μου βγήκε αληθινό και δεν ήταν αυτός που έδειχνε. Κρατούσε καλά κρυμμένα τα σκοτάδια του και στην πρώτη δυσκολία φωτίστηκαν από την αλήθεια του καβγά. Όλοι έχουν σκοτάδια, εσύ όμως πρέπει να τα ξέρεις για να επιλέξεις αν μπορείς ή όχι να τα αγαπήσεις.
Ο καβγάς λοιπόν είναι αυτό το πιπεράκι που έρχεται κάποια στιγμή για να νοστιμίσει όλες τις σχέσεις. Είναι ωραίο και ζωτικό να διαφωνείς που και που με τους ανθρώπους σου, με τους ανθρώπους που αγαπάς και εμπιστεύεσαι. Με αυτούς που ξέρεις τι όψη έχει το πρόσωπό τους όταν θυμώνουν, τι λέξεις θα ακούσεις από το στόμα τους και πως θα χαθούν όλα σε μια αγκαλιά.
Μπορείς να ξέρεις όμως κάποιον όποια και αν είναι η σχέση που σας συνδέει αν δεν διαφωνήσεις μαζί του; Αν δεν υπάρξει μία ένταση, μία διαφορετική οπτική γωνία, ένα λάθος που μπορεί να έκανε ή να έκανες εσύ; Δεν ξέρεις κανέναν αν δεν μαλώσεις έστω μια φορά μαζί του.
Θα μου πείτε τώρα δηλαδή πρέπει να τσακωθώ με τον άνθρωπό μου για να τον μάθω; Ναι. Θα σας πω ένα μεγάλο και απόλυτο ναι. Η ένταση που δημιουργείται τέτοιες στιγμές απελευθερώνει το μαγικό φίλτρο που εμφανίζει τους χαρακτήρες των ανθρώπων.
Γίνεται εκείνο το “μπαμ” που χρειάζεται για να χαθούν οι “τυπικούρες” , οι ευγένειες, τα συμφέροντα και οι δήθεν υποχωρήσεις. Όταν πατάς τον κάλο του άλλου γεμίζει η μπαταρία του εγωισμού του και το στόμα ξεστομίζει όλα αυτά που δεν μπορούσες ούτε καν να φανταστείς ότι ήταν χωμένα στην ψυχή του.
Το χειρότερο όμως δεν είναι τι θα σου πει, αλλά ο τρόπος που θα στο πει. Αυτός ο τρόπος είναι που δείχνει το ποιόν του, το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη η ψυχή του ανθρώπου που έχεις απέναντι σου.
Κάποιος που αγαπάει δεν θέλει να πληγώσει ακόμα και αν έχει κάνει ο άλλος το λάθος. Εκείνος όμως που χρησιμοποιεί την ταμπέλα της σχέσης σας για τα προσωπικά του οφέλη, εκείνος που δεν νοιάζεται πραγματικά για σένα, εκείνος που έχει πάνω από όλα τον εαυτό του, σε πληγώνει εύκολα και συνειδητά.
Δεν πονάει που το κάνει, αντίθετα ξεφορτώνει από μέσα του ότι είχε βαθιά κρυμμένο. Δεν μπορεί να το κρατήσει. Το βλέμμα του αλλάζει, το θέμα του καβγά μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση και εσύ μένεις εκεί. Απέναντί του να έχεις χάσει την λογική της συζήτησης, να προσπαθείς να συγκρατήσεις τον θυμό σου και να παλεύεις με τις δύο επιλογές σου. Θα γίνεις ίδιος μαζί του ή θα σιωπήσεις, θα σηκώσεις το κεφάλι και θα αποχωρήσεις;
Μην πέσεις στην παγίδα όσο δύσκολο και αν είναι.
Μην απαντήσεις. Θα χάσεις την ψυχραιμία σου και θα το μετανιώσεις.
Απλά φύγε και κάνε την αυτοκριτική σου. Κέρδισες, δεν έχασες. Ήταν ένας άνθρωπος που είχες αξιολογήσει λάθος. Χάσιμο χρόνου η αντιπαράθεση μαζί του και χάσιμο χώρου τα συναισθήματα που ένιωσες για κείνον.
Πάνε παρακάτω. Σε περιμένει αυτός που θα ξέρει να τσακώνεται με αγάπη, που θα διαφωνεί με τους τόνους που αγαπάει και ο καβγάς θα μετατρέπεται σε λύτρωση της κοινής σας πορείας. Θα είναι ένα σκαλί για να γνωρίσετε ο ένας τον άλλον καλύτερα.
