Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Ασπρόμαυρο τοπίο…
Ασπρόμαυρες κι οι σκέψεις σαν σκορπισμένα βιβλία στο πάτωμα να μαρτυρούν πως δεν μοιράστηκαν.
Γκρίζα τα όνειρα στην καρδιά, σαν ένα χέρι να έκλεψε το χρώμα απ’ τη ζωή μου.
Σαν κάποιος να ξεκαρφίτσωσε το χαμόγελο απ’ τα χείλη μου.
Σαν κάποιος να είπε όχι στα ναι μου!
Πάχνη απλωμένη στην καρδιά κάθε της κίνηση σκεπάζει, κάθε της χτύπο με δυσκολία καταφέρνει.
Παγετός στα συναισθήματα που τα άφησε κρυφά, αφανέρωτα στο πέρασμά του.
Σκονισμένο τοπίο, σκονισμένη κι η ψυχή.
Με τι κουράγιο να πιάσεις το ξεσκονόπανο;
Πυρετό ανεβάζω και μόνο που το σκέφτομαι.
Δεν έχει δύναμη τώρα η ψυχή! Ένας βαθύς αναστεναγμός την συντροφεύει.
Τοπίο ασπρόμαυρο μοιάζει θαμπό χωρίς ζωντάνια και χαρά.
Πολύς ο χρόνος της ακινησίας, πολύς και του παγετού..
Τοπίο γνώριμο μα ψεύτικο από την αλήθεια που πρεσβεύει!
Και η καρδιά σ’ εκείνο το γκρίζο και παγωμένο τοπίο λαχταρά να ζωντανέψει, να ξαναγεννηθεί και στα κατακόκκινα να ντυθεί και πάλι!
Μνήμες φωτιάς πλημμυρίζουν την ύπαρξή της, μνήμες θαλπωρής μέσα στο καταχείμωνο!
Να δώσει χρώμα γυρεύει, την αλήθεια της να αποκαλύψει πως δεν της πάει το γκρίζο και το μουντό.
Είναι καιρός που το ζητά αυτό μα και το ξέρει πως θα έρθει εκείνος ο καιρός σαν κόκκινο κρασί να μεθύσει πάλι από χαρά, σαν έρωτας να ροδοκοκκινίσει, σαν φωτιά να αναζωπυρωθεί!
Πώς να κρατήσεις μια καρδιά στο ασπρόμαυρο, στο παγωμένο και στο γκρίζο,όταν γεννήθηκε για να αγαπά και να χτυπά στο κόκκινο ζεστό χρώμα της αγάπης;
Πως;
