Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Ανόητε άνθρωπε, μην κάνεις πειράματα και δοκιμές που είναι βέβαιο πως θα αποβούν μοιραίες.
Να μένεις πάντα εκεί που σε αγαπάνε, εκεί που σε έχουν προτεραιότητα και σε θεωρούν σημαντικό.
Να μένεις πάντα εκεί που έχει μια πόρτα ορθάνοιχτη για σένα, μια πλευρά κατά-δική σου σε ένα στρώμα από πόθο και φωτιά και μια μεγάλη αγκαλιά για να τρυπώσεις, όταν το θες.
Να μένεις πάντοτε σου λέω, εκεί που κάνει καλοκαίρι όλο τον χρόνο κι εκεί που σου συχώρεσαν τα λάθη.
Να μην ξεμακραίνεις ποτέ από εκεί που έχει καλημέρα κάθε μέρα κι από εκεί που δίχως καληνύχτα δεν είναι νύχτα.
Να μην απομακρύνεσαι από εκεί που έχεις ακουμπήσει ένα σου όνειρο και στο έχουνε αγκαλιάσει τρυφερά.
Να μην φεύγεις ποτέ, από εκεί που σε νοιάζονται στα αλήθεια κι από εκεί που τρέμουν στην ιδέα να σε χάσουν.
Να μην πας πουθενά αλλού, έκτος από εκεί που για χάρη σου κρατάνε ένα σπαθί κι είναι έτοιμοι να δώσουν άγριες μάχες για να σε προστατέψουν, από εκεί που πλήγωσες μια μέρα, και σου είπανε “καρδία μου, δεν πειράζει”, κι από εκεί, που κάποιο βράδυ, σου είπαν “σ΄ αγαπώ” και το εννοούσαν πέρα ως πέρα.
Εκεί ακριβώς είναι το “σπίτι σου” κι αυτός είναι ο άνθρωπος σου, ανόητε άνθρωπε…
