Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Πες μου, ποιος βγήκε στ’ αλήθεια νικητής απέναντι στον έρωτα; Εκείνος που έφυγε πρώτος ή εκείνος που έμεινε να μαζεύει τα συντρίμμια; Εκείνος που δεν τόλμησε να νιώσει ή εκείνος που τόλμησε και κάηκε;
Σχέσεις που γίνονται παιχνίδι εξουσίας, άνθρωποι που μπερδεύουν την απάθεια με τη δύναμη, συναισθήματα που θάβονται πίσω από φθηνές δικαιολογίες. Έτσι μοιάζει η «νίκη» στον έρωτα – σαν ήττα μεταμφιεσμένη. Και μην τολμήσεις να το πεις θρίαμβο επειδή μάζεψες την περηφάνια σου και γύρισες την πλάτη. Γιατί αυτό δεν είναι νίκη, είναι φόβος.
Ο έρωτας δεν ζητάει στρατηγικές, ούτε υπολογισμούς. Δεν είναι γύρος που μετράει πόντους. Αν νομίζεις πως κέρδισες επειδή δεν λύγισες, γελιέσαι. Αν νομίζεις πως βγήκες αλώβητος, κοίτα λίγο βαθύτερα. Εκεί που η σιωπή σε πνίγει το βράδυ, εκεί που οι αναμνήσεις σε προδίδουν.
Ποιος νίκησε λοιπόν; Αυτός που δεν ρίσκαρε τίποτα και κράτησε καθαρό το βιογραφικό του; Ή εκείνος που πάλεψε, πληγώθηκε και έμαθε; Ο έρωτας δεν είναι για να βγεις «νικητής». Είναι για να μάθεις ποιος είσαι όταν όλα καταρρέουν. Για να καταλάβεις πόσο κόστιζε η αλήθεια σου και τι άξιζες στ’ αλήθεια.
Μη μου πεις λοιπόν ότι νίκησες. Γιατί αν χρειάστηκε να προδώσεις την καρδιά σου για να επιβιώσεις, τότε έχασες πριν καν ξεκινήσεις.
