Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Όλοι μας γεννηθήκαμε με ένα πρέπει, το “πρέπει” της επιβίωσης.
Το μεγαλύτερο ακατέργαστο αγρίμι της θέλησης…
Με τα χρόνια, αυτό εξημερώθηκε μέσα στον κοινωνικό περίγυρο, εκμοντερνίστηκε στις ανάγκες του σήμερα και στην συνέχεια διασπάστηκε σε χιλιάδες θραύσματα για να υπενθυμίζει τις υποχρεώσεις μας.
Φτάσαμε σε σημείο όλα αυτά τα “πρέπει” να είναι περισσότερα από τα χρόνια που μας αντιστοιχούν. Άντε να βγάλεις άκρη ή μήπως μπορείς;
Κάθε “πρέπει” και ένα κεφάλι της σύγχρονης Λερναίας Ύδρας των προβλημάτων μας.
Βλέμματα έτοιμα να κατασπαράξουν κάθε ελεύθερο χρόνο ανέλπιστων επιθυμιών.
Καταφέραμε να κάνουμε τη Λερναία Ύδρα υποχείριο του εαυτού μας, κατοικίδιο του φόβου μας και όχι το έπαθλο μιας ένδοξης μάχης με τον εχθρό μας.
Ποιος τολμάει να κόψει έστω ένα κεφάλι;
Μήπως θα έπρεπε να πάψουμε να ικανοποιούμε τις απαιτήσεις της; Να σταματήσουμε να την ταΐζουμε ακατάπαυστα, με ότι πιο ανθυγιεινό κυκλοφορεί στο μυαλό μας;
Αναμφίβολα υπάρχουν “πρέπει” που δεν γίνεται να αγνοήσουμε, όμως και τόσα άλλα που μόνο πονοκεφάλους προκαλούν στις στιγμές μας. Κανένα “πρέπει” πέρα από αυτό της επιβίωσης, δεν αξίζει περισσότερο από αυτά που ποθείς για σένα. Λερναίες Ύδρες υπάρχουν πολλές να αφήσεις πίσω σου στην σύντομη ζωή που ακολουθείς. Το θέμα είναι εσύ ποια “πρέπει” θα κάψεις με τη φλόγα του “θέλω” για την ελευθερία της ευτυχίας σου.
Ακόμη απορείς πώς πάχυνε η Λερναία Ύδρα σου;
