Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Συνήθως σε κρίνουν εκείνοι που δεν έχουν περπατήσει ούτε τον μισό δρόμο από αυτόν που έχεις διανύσει. Όχι γιατί ξέρουν. Αλλά γιατί είναι πιο εύκολο να μιλάς για τη ζωή των άλλων, παρά να κοιτάς τη δική σου κατάματα.
Η κρίση είναι μια παράξενη άμυνα. Ένας τρόπος να μικρύνεις τον άλλον για να μη χρειαστεί να μετρήσεις τον εαυτό σου. Γιατί όταν κάποιος τολμά, δοκιμάζει, ρισκάρει, εκτίθεται. Και η έκθεση τρομάζει εκείνους που προτίμησαν την ασφάλεια της κριτικής από την ευθύνη της πράξης.
Θα βρεθούν πολλοί να σου πουν τι έκανες λάθος. Θα αναλύσουν τις αποφάσεις σου με την άνεση του θεατή. Από την κερκίδα όλα φαίνονται απλά. Εκεί δεν ιδρώνεις, δεν πέφτεις, δεν πληγώνεσαι. Απλώς σχολιάζεις.
Όμως η ζωή δεν γράφεται από τους θεατές. Γράφεται από εκείνους που μπήκαν στο παιχνίδι.
Από αυτούς που τόλμησαν να δοκιμάσουν κάτι καινούριο, να αλλάξουν πορεία, να κάνουν λάθος και να σηκωθούν ξανά. Από αυτούς που δεν περίμεναν την έγκριση κανενός για να προχωρήσουν.
Οι άνθρωποι που δημιουργούν, σπάνια έχουν χρόνο να κρίνουν. Είναι απασχολημένοι με το να χτίζουν, να μαθαίνουν, να προχωρούν. Ξέρουν ότι κάθε πορεία έχει κόστος και κάθε επιλογή αφήνει σημάδια.
Γι’ αυτό και δεν βιάζονται να μιλήσουν για τις ζωές των άλλων.
Αντίθετα, εκείνοι που έμειναν ακίνητοι συχνά γίνονται οι πιο αυστηροί κριτές. Όχι επειδή κατέχουν την αλήθεια. Αλλά επειδή η ακινησία τους χρειάζεται μια δικαιολογία.
Αν, λοιπόν, σε κρίνουν, μην βιαστείς να εξηγήσεις τον εαυτό σου.
Κοίτα απλώς ποιος μιλά.
Γιατί συνήθως, οι πιο δυνατές γνώμες προέρχονται από ανθρώπους που δεν τόλμησαν ποτέ να δοκιμάσουν ούτε τα μισά από όσα εσύ ήδη έζησες.
