Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Μετά τον χωρισμό μας, εσύ με παρατηρούσες.
Με έβλεπες θλιμμένη, αποσυντονισμένη, χαμένη πολλές στιγμές στην διάρκεια της ημέρας.
Φυσική κατάληξη ενός χωρισμού, σκέφτομαι εγώ.
Ξέρεις, αυτό το προσωπείο ήταν λόγω του χωρισμού.
Και όλα δείχνουν πόσο λίγο με γνώριζες πραγματικά.
Τα ξίφη σου που μάτωσαν πτυχές της καρδιάς μου, μπορεί να με μάτωσαν, μα ποτέ δεν με ισοπέδωσαν. Στο αίμα μου πάντα κυλά η δύναμη, το πάθος, η λαχτάρα.
Με έριξες στα έγκατα της γης και σύρθηκα για λίγο.
Έκλαψα πολύ, θρήνησα για την απώλεια της αγάπης.
Ποιας αγάπης; Θρήνησα για εμένα που αγάπησα μία σκιά.
Πέρασαν μήνες μέχρι να έρθεις πίσω ξανά.
Αγνώριστη και γυάλινη, αυτές ήταν οι λέξεις σου όταν με είδες.
Δεν είμαι όπως παλιά, σου απαντώ.
Πλέον ένωσα όλα μου τα κομμάτια, δεν έχεις κάτι άλλο να διαλύσεις.
Όλα μου τα σπασμένα κομμάτια, με έκαναν πανέμορφη με τρόπο που δύσκολα θα καταλάβεις.
Πλέον είμαι ολόκληρη και αγαπώ εμένα.
Με αγαπώ ολοκληρωτικά και έτσι αγαπώ και τους γύρω μου.
Αυτοί είναι οι όροι μου στην ζωή.
Να αγαπώ και να αγαπιέμαι καθάρια.
