Γράφει ο Μιχάλης Νικολάου
Άκου, δεν πρόκειται για το “δείξε μου πως με αγαπάς” ή τα φευγαλέα “θα τα καταφέρουμε” που γίνονται σκιές στο χρόνο. Όταν οι υποσχέσεις σου δεν συναντούν τις πράξεις, εκείνο το κενό αφήνει βαθιές πληγές που με κάνουν να νιώθω πως όλα είναι ψεύτικα.
Θυμάμαι τις μέρες που πίστευα πως οι λέξεις ήταν αρκετές. Όταν κάθε σου “σε νοιάζομαι” ακούγονταν σαν υπόσχεση που θα με έκανε να νιώθω ασφαλής. Αλλά όταν οι ώρες πέρασαν και οι πράξεις σου απέτυχαν να αποδείξουν την αφοσίωση, η απογοήτευση έγινε το πιο βαρύ φορτίο που κουβαλάω μέσα μου.
Δεν μιλάω για μικρές παραλείψεις ή για τις στιγμές που όλοι κάνουμε λάθη. Μιλάω για εκείνες τις καταστάσεις που γίνονται μια διαρκής επανάληψη «δεν μπόρεσα», «δεν κατάφερα», και τελικά, για εκείνες που φτάνουν να σε κάνουν να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Κάθε φορά που το “δεν είσαι εδώ” μετατρέπεται σε ένα άλλο “θα το σκεφτώ”, νιώθω πως το κενό μεγαλώνει, και μαζί του, η απογοήτευση πονάει πιο πολύ απ’ όλα.
Δεν είναι θέμα νίκης ή ήττας – δεν είναι αγώνας όπου κάποιος κερδίζει ή χάνει. Είναι θέμα αληθινής συνύπαρξης, όπου οι πράξεις μετρούν περισσότερο από τα λόγια. Όταν ο κόσμος γύρω μας κρίνεται από τα “να προσέχεις” και τα “δεν θέλω να σε χάσω”, και εσύ δεν βγάζεις τη δύναμη να κρατήσεις αυτή τη φλόγα ζωντανή, τότε το μόνο που μένει είναι η αδιάκοπη αίσθηση ότι κάτι έχει χαθεί για πάντα.
Πιο πολύ απ’ όλα, πονάει η απογοήτευση όταν συνειδητοποιείς πως κάθε μικρή αμφιβολία, κάθε “δεν μπόρεσα” έχει χτυπήσει τόσο βαθιά που οι πληγές δεν έχουν και θεραπευτεί. Δεν μπορώ να συγκρατήσω τις σκέψεις μου όταν βλέπω τα “δεν έχω χρόνο” και τα “θα το δούμε” να γίνονται το καθημερινό σου ρεπερτόριο. Είναι σαν να περιμένω κάτι που ποτέ δεν έρχεται, μια αληθινή δέσμευση που δεν χρειάζεται τίτλους αλλά πρέπει να μετράται με πράξεις.
Τώρα ξέρω ότι ο αληθινός έρωτας δεν κρύβεται σε τεχνικά “σε αγαπώ” που σβήνουν με το φως του πρωινού. Ο αληθινός έρωτας πονάει όταν η απογοήτευση γεμίζει κάθε γωνιά της καρδιάς. Και έτσι, κάθε φορά που σκέφτομαι τις ατέλειες μας, καταλαβαίνω πως μόνο εκείνες οι στιγμές που συνέβαλαν να γεφυρώσουν το κενό, ήταν αυτές που πραγματικά άφησαν το σημάδι τους.
Κοίτα, δεν έχω πια χρόνο για κενές υποσχέσεις – γιατί η απογοήτευση πονάει πιο πολύ απ’ όλα. Και αυτό είναι το μάθημα: να ζεις με πάθος και αυθεντικότητα, χωρίς να αφήνεις την αδιαφορία να σε σφίγγει, γιατί ο αληθινός αγώνας της ζωής μετριέται στις πράξεις που έχουν σημασία.
