Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Και εκεί που λες πως όλα έχουν τελειώσει, να ‘σαι πάλι μπροστά μου. Ήθελα να σπάσω το τζάμι του αυτοκινήτου και μονομιάς να βρεθώ στην αγκαλιά σου. Εκεί στεκόσουν όπως πάντα, λες και το ήξερες πως θα περάσω από την πόρτα σου. Να σπάσω το τζάμι, να πετάξω και να σταθώ μπροστά σου. Να σου χώσω ένα γερό χαστούκι και μετά να σε αγκαλιάσω. Να χώσω τα ρουθούνια μου στο λαιμό σου και να μυρίσω το κορμί σου, να φτάσει η μυρωδιά σου έως τα πιο μικρά κύτταρα του κορμιού μου.
Γιατί; Γιατί μου έλειψες γαμώτο. Μου έλειψες και ας πέρασαν χρόνια, μήνες, ημέρες. Γιατί ας έγινε ό,τι έγινε, πάντα θα είσαι ο ένας, μοναδικός χτύπος της καρδιάς μου. Ότι και αν γίνει, ότι και αν συμβεί οι μεγάλες αγάπες δεν περνάνε ποτέ. Εκείνες οι μοναδικές που σαν και αυτές δεν έχει άλλες.
Μια φορά λέει ερωτεύεσαι. Μια φορά καταλαβαίνεις τι πάει να πει να τον βλέπεις και να μην μπορείς να αρθρώσεις λέξη. Να θέλεις να πεις τόσα πολλά και να μην ξέρεις πώς, να φοβάσαι μην μιλήσεις και πεις κάτι που δεν του αρέσει. Να φοβάσαι μην τον χάσεις. Μην τον χάσεις και δεν μπορέσεις να τον ξαναπάρεις ποτέ πίσω.
Αυτό έγινε. Ο γυρισμός πολύ δύσκολος, σχεδόν αδύνατον να συμβεί. Είναι βλέπεις και όλα αυτά που έγιναν, που δεν τα περίμενες και που έπεσες από το συννεφάκι σου με σπασμένα φτερά. Αδιανόητο να το καταλάβεις εκείνο που έγινε. Είναι σαν να σου τα πήρε όλα πίσω. Όλα εκείνα που σου είχε δώσει. Όλα εκείνα που είχατε κάνει μαζί.
Μαζί! Εκείνο το μαζί που έμοιαζε μαγικό, μοναδικό και για πάντα. Τίποτα λένε δεν κρατάει για πάντα. Δεν ξέρω τι εννοούν, μα κρατάει για πάντα μέσα στη καρδιά. Σε όσα μέρη και αν χωρίζεται η καρδιά, ένα κομμάτι μένει για πάντα κρατημένο για εκείνον. Όποιος και να περάσει, ότι και αν γίνει, εκείνο το κομμάτι θα είναι για πάντα το σπίτι εκείνου. Κανείς δεν τον διώχνει από εκεί γιατί φτιάχτηκε μόνο για εκείνον. Είναι το σπίτι σας! Ποιος θα τολμούσε να γκρεμίσει ένα σπίτι που φτιάχτηκε με τόσο πόθο.
Όπως και να έχει οι αναμνήσεις δεν πεθαίνουν ποτέ. Πόσο ακόμα όταν είναι ξεχωριστές! Η εικόνα εκείνης της τελευταίας φοράς δεν θα φύγει ποτέ. Ακόμα μένει μέσα στα μάτια μου. Εκεί να στέκεσαι στην πόρτα ντυμένος στα μαύρα, έτσι ώστε να φωτίζουν ακόμα πιο πολύ τα γαλάζια σου μάτια.
Αχ αυτά τα μάτια σου…
