Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Αρκετά σου λέω. Ώρα να φεύγεις.
Πολύ κράτησε κι αυτό το αστείο.
Μου τα είπες, σου τα είπα, μου τα ξανάπες, σου τα ξανάπα και φτου κι από την αρχή.
Πόσες υποσχέσεις, πόσα «σ’αγαπώ», πόσες συγγνώμες, πόσα κατηγορώ και φτου κι από την αρχή.
Όχι, δεν αξίζει.
Αν δεν είμαστε μαζί για να γελάμε, αν δεν είμαστε μαζί για να μιλάμε, αν δεν είμαστε μαζί για να ξεπερνάμε τις βλακείες χωρίς ανάλυση και λόγια, αν δεν είμαστε μαζί για να γινόμαστε ένα όσο οι άλλοι θα προσπαθούν να μας κομματιάσουν, δεν έχει νόημα να το παλεύουμε.
Ναι, μην σε τρομάζει. Δεν φεύγω. Δεν ξέρω να φεύγω. Και το κυριότερο; Δεν φοβάμαι να μείνω.
Εσύ όμως, είναι ώρα να φεύγεις.
Μάθε όμως πως οι μεγαλύτεροι έρωτες, οι μεγαλύτερες καύλες, οι ρομαντικότερες αγάπες και οι τραγικότεροι χωρισμοί, δεν χώρεσαν ποτέ, σε καμιά αιωνιότητα.
Βλέπεις κρύβουν ένταση οι σχέσεις αυτές.
Κρύβουν πόθο και πάθος και νεύρα.
Δεν είναι για χλιαρούς ανθρώπους και μη μου άπτου χαρακτήρες.
Κι ακριβώς επειδή δεν έχουν τίποτα λίγο μέσα τους και οι εκρήξεις που κάνουν, τα σαρώνουν όλα.
Οι μεγάλοι έρωτες γίνονται χίλια κομμάτια και σκορπίζονται.
Οι wanna be έρωτες θα αναλώνονται πάντα σε δράματα και θα καταλήγουν σε ξενέρωμα.
Τους μεγάλους έρωτες ή θα τους κοιτάς στα μάτια και θα τους ζεις μέχρι να μην έχεις άλλη ανάσα ή θα κατεβάζεις το βλέμμα και θα αποχωρείς.
Κατάλαβες τώρα γιατί ήρθε η ώρα να φύγεις;
Γιατί δια του αποτελέσματος, κρίθηκες μικρός, λίγος και ανεπαρκής.
