Γράφει η Αντωνία Χατζηγιάννη
Είναι η στιγμή που νιώθεις ότι όλα κατέρρευσαν. Η αγάπη που είχες, το «μαζί» που ονειρευόσουν, έγιναν κομμάτια, και εσύ στέκεσαι ανάμεσα στα συντρίμμια, ψάχνοντας τρόπο να ανασάνεις. Κι εκεί, στην απόλυτη αδυναμία, εμφανίζεται μια νέα παρουσία. Ένας άνθρωπος που έρχεται να καλύψει το κενό, να σου αποσπάσει την προσοχή από τον πόνο.
Κι εσύ αφήνεσαι. Όχι γιατί νιώθεις, αλλά γιατί θες να ξεχάσεις. Θες να γεμίσεις τα κενά, να δώσεις νόημα σε στιγμές που μοιάζουν άδειες. Η σχέση rebound γίνεται σαν γάζα που καλύπτει τις πληγές σου. Αλλά το πρόβλημα με τις γάζες είναι πως δεν θεραπεύουν· απλώς κρύβουν.
Δεν βγαίνει ποτέ σε καλό.
Γιατί, όσο κι αν το θέλεις, ο πόνος δεν εξαφανίζεται με ένα νέο πρόσωπο. Οι πληγές σου χρειάζονται χρόνο, όχι αντικατάσταση. Και αυτό το νέο πρόσωπο; Δεν έρχεται για να ζήσει κάτι αληθινό. Έρχεται να παίξει τον ρόλο του σωτήρα, χωρίς να ξέρει ότι μπαίνει σε ένα παιχνίδι που δεν μπορεί να κερδίσει.
Οι σχέσεις rebound είναι σκιές. Δεν έχουν ρίζες, δεν έχουν βάθος. Είναι κάτι βιαστικό, σχεδόν αναγκαστικό, που κουβαλάει μαζί του τα φαντάσματα του παρελθόντος. Και όσο κι αν προσπαθείς να το ντύσεις με χρώματα, πάντα θα ξεθωριάζει.
Χρειάζεται να μείνεις μόνη.
Να δεις την αλήθεια του τέλους, να συμφιλιωθείς με την απώλεια, να γιατρέψεις τις πληγές σου. Οι σχέσεις δεν είναι βάλσαμο. Είναι επιλογή. Και όταν είσαι πραγματικά έτοιμη, τότε θα βρεις αυτό που αξίζει. Όχι επειδή θέλεις να ξεχάσεις, αλλά επειδή θέλεις να ξαναζήσεις.
Μην βιάζεσαι να γεμίσεις το κενό. Οι σχέσεις rebound δεν χτίζουν γέφυρες· καταστρέφουν ό,τι έχει μείνει. Κι εσύ; Εσύ αξίζεις κάτι περισσότερο. Κάτι αληθινό.
