Γράφει ο Δημήτρης Φακίρης
Όχι για να πούμε πολλά. Δεν χρειάζονται. Οι λέξεις κάπου στη διαδρομή χάλασαν τη δουλειά τους. Έγιναν βαριές, άστοχες, άργησαν να ειπωθούν ή ειπώθηκαν τη λάθος στιγμή. Γι’ αυτό σου λέω μόνο αυτό.
Να έρθω για μια αγκαλιά.
Ίσα να σταθούμε για λίγο κοντά, όπως παλιά. Να θυμηθεί το σώμα αυτό που το μυαλό κάνει πως ξέχασε. Την ηρεμία που έφερνε η παρουσία σου. Τον τρόπο που χώρεζε ο κόσμος ολόκληρος μέσα σε δυο χέρια που έκλειναν γύρω μου χωρίς ερωτήσεις.
Δεν θέλω εξηγήσεις. Δεν ψάχνω απαντήσεις. Αυτά ανήκουν στους ανθρώπους που θέλουν να διορθώσουν τα πράγματα. Εγώ δεν ξέρω αν διορθώνονται. Μερικές φορές τα πράγματα δεν χαλάνε από λάθος. Απλώς τελειώνουν.
Θέλω μόνο μια στιγμή.
Να σταθούμε για λίγο ακίνητοι, σαν να σταμάτησε ο χρόνος από ευγένεια. Να πάρουμε μια ανάσα κοντά ο ένας στον άλλον και να αφήσουμε το παρελθόν να περάσει από μπροστά μας σαν σιωπηλή ταινία.
Θα θυμηθούμε πράγματα που κάποτε ήταν αυτονόητα. Τα μικρά. Τα καθημερινά. Εκείνα που τότε δεν τα μετρούσαμε, γιατί πιστεύαμε πως θα υπάρχουν πάντα.
Τελικά τίποτα δεν υπάρχει πάντα.
Και ίσως εκείνη η αγκαλιά να είναι απλώς ένας τρόπος να παραδεχτούμε κάτι που ήδη ξέρουμε. Ότι κάποτε αγαπηθήκαμε στ’ αλήθεια. Ότι δεν ήταν ψέμα. Ότι όσα ζήσαμε άξιζαν, ακόμη κι αν δεν άντεξαν.
Δεν θα κρατήσει πολύ.
Μια στιγμή μόνο. Όσο χρειάζεται για να περάσει από μέσα μας όλη εκείνη η ιστορία που κάποτε λέγαμε “εμείς”.
Και μετά θα φύγω.
Ήσυχα. Χωρίς σκηνές. Χωρίς υποσχέσεις. Χωρίς εκείνο το “ίσως” που συνήθως αφήνουν οι άνθρωποι πίσω τους για να μην πονά τόσο το τέλος.
Θα φύγω γιατί μερικές αγκαλιές δεν είναι για να κρατήσουν έναν άνθρωπο. Είναι για να τον αφήσουν.
Γι’ αυτό σε ρωτάω μόνο αυτό.
Να έρθω για μια αγκαλιά;
Ίσα να θυμηθούμε τι χαλαλίσαμε.
Και να φύγω.
