Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Φτάνει ρε κουράστηκα!
Κουράστηκα να σκέφτομαι!
Κουράστηκα να παρατηρώ!
Κουράστηκα να αμφιβάλλω!
Κουράστηκα να διεκδικώ!
Πού είναι εκείνος που αγάπησα;
Θέλω πίσω εκείνον..
Εκείνον που λάτρεψα σαν Θεό μου.
Εκείνον που με κρατούσε στα χέρια του και πίστεψα πως θα φτάσουμε στο τέρμα.
Εκείνον που στην αγκαλιά του ένιωθα σιγουριά!
Εκείνον που με κοιτούσε στα μάτια και το μόνο που έβλεπα ήταν αγάπη.
Εκείνον που ονειρευόμουν το μέλλον.
Εκείνον που μαζί κάναμε σχέδια.
Εκείνον που κοιτούσαμε τα αστέρια και ένιωθα πως ήταν όλα δικά μου.
Πού είσαι;
Γιατί τόσες αμφιβολίες πια;
Γιατί τόση πονηριά;
Γιατί τόση ανία;
Γιατί τόση απάθεια;
Γιατί τόσος πόνος;
Πού είναι όλα εκείνα τα συναισθήματα;
Πού είσαι εσύ;
Κάπου το χάσαμε φίλε μου.
Και προσπάθησα, και προσπάθησα πολύ να το ξαναβρούμε.
Προσπάθησα να αλλάξω εγώ, γιατί πρώτα εμένα κατηγόρησα και άλλαξα.
Προσπάθησα να αλλάξω την κάθε μέρα και την άλλαξα.
Προσπάθησα να γίνω αυτό που θες.
Πολέμησα με τους δαίμονες και μάτωσα.
Μάτωσα και προσπάθησα να κλείσω τις πληγές μου.
Ήρθαν και ξαναήρθαν εκείνοι και πολέμησα και πάλι.
Και πίστεψα πως νίκησα.
Κι όμως η μάχη αυτή ήταν άνιση!
Ήταν πολλοί. Ήσασταν πολλοί.
Κερδίσατε! Πλέον κουράστηκα πολύ!
