Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Η αληθινή γυναίκα δεν θέλει τα μεγάλα σου λόγια, την ουσία σου μετράει.
Πάλεψε να βρει τον εαυτό της και έγινε δυνατή.
Γι’αυτό ζητάει στην ουσία κάποιον πιο δυνατό απ’αυτήν.
Δεν κλαίγεται, δεν μεμψιμοιρεί, απλά κοιτάει τις δυσκολίες στα μάτια.
Είναι γενναία και δείχνει τα συναισθήματά της με αξιοπρέπεια και μεγαλείο ψυχής.
Ακόμη κι όταν πονάει το βγάζει με αξιοπρέπεια.
Είναι μαγκιά να την κερδίσεις, αλλά η μεγαλύτερη μαγκιά είναι να την κρατήσεις.
Γιατί μόνο αν είσαι γνήσιος και αληθινός θα μείνει κοντά σου.
Δεν θέλει εφήμερες σχέσεις, θέλει την σταθερότητα και την ασφάλεια που θα της προσφέρεις.
Ξέρει τι θέλει και ξέρει πως να το αποκτήσει.
Μην την πλησιάζεις αν δεν ξέρεις τι θέλεις, αν στην πραγματικότητα ψάχνεσαι.
Θα το καταλάβει γιατί είναι ευφυής.
Κυλίστηκε στις λάσπες για να μάθει τον εαυτό της, για να μάθει να βλέπει με μάτια καθαρά, για να μάθει να βλέπει το λιόγερμα.
Δεν έχει τον χρόνο και την υπομονή πλέον για να παίζει.
Θέλει την ουσία κι όχι το παραμύθι.
Γιατί άκουσε πολλά παραμύθια και τα αναγνωρίζει.
Δεν περιμένει τον πρίγκηπα με το λευκό άλογο.
Περιμένει τον άντρα που θα την κάνει να νιώσει σαν πριγκίπισσα.
Είναι γενναία με αξιοπρέπεια και περηφάνια στην ψυχή της και ξέρει πως μόνο με αγάπη και δύναμη την κερδίζεις.
Της αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν κρυμμένο το χαμόγελο στο τσεπάκι της καρδιάς τους.
Αυτοί που ενώ πονάνε δεν το δείχνουν για να μην στεναχωρήσουν τους ανθρώπους που αγαπάνε.
Αυτοί που μάθανε να ζητάνε συγνώμη όταν φταίνε σε κάτι, μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία.
Αυτοί που κοιτάνε την δική τους ζωή και πως θα την καλυτερεύσουν κι όχι την ζωή των άλλων για να την κουτσομπολέψουν.
Αυτοί που είναι ευγενικοί, γιατί το να είσαι ευγενικός είναι ευλογία.
Αυτοί που κάνουν αυτοκριτική κι όχι κριτική στους άλλους.
Που έμαθαν να παιδεύουν τον εαυτό τους για να μάθουν καλύτερα.
Που έμαθαν να αγκαλιάζουν και να λένε “σ’αγαπώ”.
Πάντως οι δυνατοί είναι αυτοί που υπομένουν τον πόνο.
Είναι αυτοί που πεθαίνουν κι ανασταίνονται μόνοι τους, πολλές φορές τη μέρα.
Είναι εκείνοι που φυτρώνουν σ’ένα ξερό χώμα.
Ή πάνω σε μια γκρεμισμένη σκεπή.
Κι όχι μόνο φυτρώνουν, αλλά γεμίζουν και τον τόπο με λουλούδια, γιατί το λουλούδι το έχουν στην ψυχή τους.
Αν δεν είσαι ένας απ’αυτούς, μην την πλησιάσεις ποτέ!
