Γράφει η Ναταλία Αργυροπούλου
Μη μου λες “πάντα”.
Μη γεμίζεις τον αέρα με λόγια μεγάλα, που δεν αντέχουν στο βάρος των ημερών.
Πες μου “σήμερα”.
Πες μου “είμαι εδώ”.
Πες μου “σε θέλω τώρα, έτσι όπως είσαι, όπως ανασαίνεις, όπως πονάς”.
Γιατί το “πάντα” μοιάζει ωραίο στα παραμύθια.
Στην πραγματικότητα, όμως, οι καρδιές ραγίζουν από τα “για πάντα” που δεν έζησαν ούτε ένα “σήμερα” σωστά.
Οι υποσχέσεις, βλέπεις, δεν μετριούνται με το πόσο δυνατά ειπώθηκαν.
Μετριούνται με το πόσο άντεξαν μπροστά στη σιωπή, στην απόσταση, στην αμφιβολία.
Ζυγίζουν όσο η αλήθεια της στιγμής. Όσο το βλέμμα που μένει σταθερό. Όσο το χέρι που σε κρατάει, χωρίς να χρειάζεται να το ζητήσεις.
Μη μου λες “πάντα”.
Δεν το χρειάζομαι.
Δεν το πιστεύω.
Πες μου “σήμερα είμαι δικός σου”.
Πες μου “σήμερα διαλέγω εσένα”.
Πες μου “σήμερα θα μείνω”, ακόμα κι αν όλα μοιάζουν δύσκολα.
Γιατί το “σήμερα” έχει κόστος.
Έχει απόφαση.
Έχει αλήθεια.
Κι όταν μαζέψεις αρκετά “σήμερα”, τότε ίσως… χωρίς να το καταλάβεις, να έχεις φτιάξει κι ένα “πάντα” που δεν θα χρειάζεται να το λες.
Θα το ζεις.
