Γράφει η Ευγενία Λαμπράκη
Δεν είναι όλοι προορισμοί. Μερικοί είναι το σπίτι που δεν ήξερες ότι έψαχνες.
Στους σωστούς ανθρώπους δεν νιώθεις την ανάγκη να αποδείξεις ποιος είσαι.
Δεν χρειάζεται να μικρύνεις, να προσποιηθείς, να κρύψεις τα κομμάτια σου.
Στους σωστούς ανθρώπους, δεν φοβάσαι τις σιωπές.
Δεν τρομάζεις αν δεν έχεις πάντα τις σωστές λέξεις.
Δεν μετράς τα λάθη σου μήπως και σε κρίνουν.
Απλά… είσαι.
Και κάθε φορά που επιστρέφεις σε αυτούς, είναι σαν να επιστρέφεις σπίτι.
Όχι το σπίτι των τοίχων και των κλειδιών.
Το άλλο σπίτι.
Εκείνο που σε χωράει, σε ζεσταίνει, σε μαλακώνει από μέσα προς τα έξω.
Στους σωστούς ανθρώπους, η καρδιά σου κατεβάζει άμυνες χωρίς να το καταλάβεις.
Ανασαίνεις αλλιώς.
Κοιτάζεις αλλιώς.
Γιατί εκεί δεν σε ζητούν για να σε αλλάξουν.
Σε δέχονται για να σε αγαπήσουν όπως ακριβώς έφτασες.
Με τα ελαττώματά σου, τα φθαρμένα σου όνειρα, τις πληγές που ακόμα δεν έκλεισαν.
Κι είναι πολύτιμο να το βρίσκεις αυτό.
Γιατί ξέρεις ότι πια δεν χρειάζεται να τρέχεις, να πολεμάς, να διεκδικείς χώρο σε ξένες ζωές.
Εκεί απλά σε περιμένουν.
Όπως περιμένεις εκείνον που αγαπάς, χωρίς να ρωτάς “πού ήσουν”.
Στους σωστούς ανθρώπους, η ψυχή σου ξεκουράζεται.
Και καταλαβαίνεις πως το αληθινό “μαζί” δεν είναι δέσμευση.
Είναι επιλογή.
Είναι αίσθημα.
Είναι το απαλό βάρος μιας αγκαλιάς που λέει χωρίς λόγια:
“Εδώ είσαι. Εδώ ανήκεις.”
