Γράφει η Ελένη Σάββα
Θα σβήσει, το ξέρεις; Καταλαβαίνεις; Το συναίσθημα αυτό. Αυτό που νιώθω τώρα! Αυτή τη στιγμή. Είμαι σίγουρη πως θα σβήσει, θα πεθάνει, θα τελειώσει! Σαν να έχει μια καρδιά, μια καρδιά που χτυπά. Ή σαν να είναι μια φλόγα! Ναι, σαν μια φλόγα, έτσι μοιάζει! Τη νιώθω να καίει μέσα μου! Στην αρχή ήταν μεγάλη, έκαιγε πολύ. Για να καταλάβεις, όλο το δωμάτιο φωτιζόταν μόνο από τη φλόγα μου! Τη δική μου φλόγα! Αυτή που καίει μέσα μου.
Τη νιώθω ακόμα στη καρδιά μου. Ίσως σβήσει σήμερα, ίσως απόψε! Ίσως και αύριο. Ίσως να μη σβήσει ποτέ. Το φαντάζεσαι να μη σβήσει ποτέ; Αυτό το υπέρτατο συναίσθημα!
Το αγαπώ. Το λατρεύω και θα μπορούσα να γράφω ώρες γι’αυτό το όμορφο συναίσθημα που με αγκαλιάζει. Και το παράξενο είναι πως δεν ξέρω γιατί. Δεν ψάχνω κιόλας να βρω τον λόγο. Ξέρω μόνο πως η καρδιά μου χτυπά δυνατά και γρήγορα, δεν ησυχάζει.
Είναι το συναίσθημα που έχεις μετά από μια εμπειρία. Όχι μία οποιαδήποτε εμπειρία όμως. Μια εμπειρία δυνατή και αληθινή. Κάτι που σου αγγίζει τη ψυχή απευθείας. Σχεδόν μαγικά συμβαίνει! Δεν ξέρεις πώς και γιατί έφτασε στη καρδιά σου. Έχεις την εντύπωση πως όλα γίνονται μ’ένα μαγικό ραβδί!
Είναι αυτό το συναίσθημα που σε αγγίζει. Ένα συναίσθημα που μιλάει στην πιο αληθινή σου αλήθεια. Σε αγκαλιάζει χωρίς να σε πνίξει. Τρομάζεις από το πόσο δυνατά σε τυλίγει, μα αυτό δεν σε πληγώνει ούτε και λίγο.
Φοβάμαι, το ξέρεις; Φοβάμαι ότι θα χαθεί το συναίσθημα. Δεν θέλω να το εγκαταλείψω. Για την ακρίβεια, δεν θέλω να με εγκαταλείψει εκείνο. Το ξέρω, είναι αναπόφευκτο. Θα γίνει.
Μπορεί…
Ίσως αυτό το θαύμα που έζησα να πεθαίνει για κάποιο λόγο. Ίσως πεθαίνει ίσα ίσα για να ξαναγεννηθεί! Πόσο θέλω να ξαναγεννηθεί, ενώ δεν έχει ακόμα πεθάνει! Χάνεται για να με παροτρύνει να ζήσω ξανά κάτι δυνατό που θα το φέρει πίσω! Για να ψάξω παντού να βρω κάτι που θα με ταρακουνήσει και θα με κάνει ξανά λίγο πιο “ζωντανό”, λίγο πιο “άνθρωπο”.
Δεν το ψάχνω πολύ μακριά αυτό το συναίσθημα…
Σε κάτι βιβλία μόνο, σε κάτι παραστάσεις και κάποια τραγούδια. Σε κάποιες φωτογραφίες. Προσπαθώ συνεχώς να μιλάω στη καρδιά μου, να της λέω αλήθειες. Μόνο έτσι μπορώ να νιώσω. Μόνο έτσι μπορώ να αγαπήσω. Έτσι μονάχα καταλαβαίνω γιατί βρισκόμαστε στον κόσμο: για ν’αγαπάμε, για ν’αγαπιόμαστε, για να χαμογελάμε, για να ζούμε, να απολαμβάνουμε, ν’ανοίγουμε την καρδιά μας…
Σε κάτι βιβλία μόνο, σε κάτι παραστάσεις και κάποια τραγούδια. Σε κάποιες φωτογραφίες. Προσπαθώ συνεχώς να μιλάω στη καρδιά μου, να της λέω αλήθειες. Μόνο έτσι μπορώ να νιώσω. Μόνο έτσι μπορώ να αγαπήσω. Έτσι μονάχα καταλαβαίνω γιατί βρισκόμαστε στον κόσμο: για ν’αγαπάμε, για ν’αγαπιόμαστε, για να χαμογελάμε, για να ζούμε, να απολαμβάνουμε, ν’ανοίγουμε την καρδιά μας…
