Γράφει η Άννα Παπαϊωάννου
Μερικές σιωπές δεν κρύβουν απόσταση.
Δεν κρύβουν αδιαφορία.
Κρύβουν αγάπη που έμαθε να ανασαίνει χαμηλόφωνα, να μην διεκδικεί με φωνές, να μη σπαταλιέται σε λόγια.
Γιατί δεν χρειάζονται όλα εξηγήσεις.
Δεν χρειάζεται να πεις “σ’ αγαπώ” κάθε φορά.
Υπάρχουν φορές που το βλέμμα σου, το χέρι σου που δεν φεύγει, η παρουσία σου όταν όλα γύρω καταρρέουν, φωνάζουν πιο δυνατά από κάθε υπόσχεση.
Η αληθινή αγάπη δεν έχει την ανάγκη να αποδειχθεί.
Υπάρχει στη σιωπή ενός ανθρώπου που μένει,
που ακούει χωρίς να σε διακόπτει,
που σε κρατάει χωρίς να σε σφίγγει.
Μερικές σιωπές είναι αγκαλιές που δεν δόθηκαν ποτέ.
Λόγια που θα ήταν λίγα μπροστά στο βάθος εκείνου που νιώθεις.
Μια ήσυχη συγγνώμη, μια άφωνη συγκατάθεση, μια υπόσχεση: “Είμαι εδώ, ό,τι κι αν γίνει.”
Μη φοβάσαι εκείνους που σωπαίνουν κοντά σου.
Φοβήσου εκείνους που μιλούν χωρίς να νιώθουν.
Γιατί αυτοί που σωπαίνουν για χάρη σου, κουβαλούν την καρδιά τους στα χέρια και σου τη δίνουν χωρίς θόρυβο.
Χωρίς τυμπανοκρουσίες.
Χωρίς όρους.
Μερικές φορές, αυτό που δεν ειπώθηκε, άξιζε περισσότερο από χιλιάδες λέξεις.
Γιατί εκείνες τις στιγμές, εκεί στις μικρές σιωπές, καταλαβαίνεις ποιος έμεινε αληθινά.
Ποιος σ’ αγαπά χωρίς να το φωνάζει.
Ποιος σ’ αγαπά επειδή απλά δεν ξέρει άλλο τρόπο να είναι.
